7 LISTOPADA 2009
Dzisiejsze czytania: Rz 16,3-9.16.22-27; Ps 145,2-5.10-11; 2 Kor 8,9; Łk 16,9-15
Rozważania: Oremus · O. Gabriel od św. Marii Magdaleny OCD
(Rz 16,3-9.16.22-27)
Pozdrówcie współpracowników moich w Chrystusie Jezusie, Pryskę i Akwilę, którzy za moje życie nadstawili swe głowy i którym winienem wdzięczność nie tylko ja sam, ale i wszystkie Kościoły [nawróconych] pogan. Pozdrówcie także Kościół, który się zbiera w ich domu. Pozdrówcie mojego umiłowanego Epeneta, który należy do pierwocin, złożonych Chrystusowi przez Azję. Pozdrówcie Marię, która poniosła wiele trudów dla waszego dobra. Pozdrówcie Andronika i Juniasa, moich rodaków i współtowarzyszy więzienia, którzy się wyróżniają między apostołami, a którzy przede mną przystali do Chrystusa. Pozdrówcie umiłowanego mego w Panu Ampliata. Pozdrówcie współpracownika naszego w Chrystusie, Urbana, i umiłowanego mego Stachysa. Pozdrówcie wzajemnie jedni drugich pocałunkiem świętym. Pozdrawiają was wszystkie Kościoły Chrystusa. Pozdrawiam was w Panu i ja, Tercjusz, który pisałem ten list. Pozdrawia was Gajus, który jest gospodarzem moim i całego Kościoła. Pozdrawia was Erast, skarbnik miasta, i Kwartus, brat. Temu, który ma moc utwierdzić was zgodnie z Ewangelią i moim głoszeniem Jezusa Chrystusa, zgodnie z objawioną tajemnicą, dla dawnych wieków ukrytą, teraz jednak ujawnioną, a przez pisma prorockie na rozkaz odwiecznego Boga wszystkim narodom obwieszczoną, dla skłonienia ich do posłuszeństwa wierze, Bogu, który jedynie jest mądry, przez Jezusa Chrystusa, niech będzie chwała na wieki wieków. Amen.
(Ps 145,2-5.10-11)
REFREN: Będę Cię wielbił, Boże mój i Królu
Każdego dnia będę Ciebie błogosławił
i na wieki wysławiał Twoje imię.
Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały,
a wielkość Jego niezgłębiona.
Pokolenie pokoleniu głosi Twoje dzieła
i zwiastuje Twoje potężne czyny.
Głoszą wspaniałą chwałę Twego majestatu
i rozpowiadają Twoje cuda.
Niech Cię wielbią, Panie, wszystkie Twoje dzieła
i niech Cię błogosławią Twoi święci.
Niech mówią o chwale Twojego królestwa
i niech głoszą Twoją potęgę.
(2 Kor 8,9)
Jezus Chrystus, będąc bogaty, dla was stał się ubogim, aby was swoim ubóstwem ubogacić.
(Łk 16,9-15)
Jezus powiedział do swoich uczniów:
Pozyskujcie sobie przyjaciół niegodziwą mamoną, aby gdy /wszystko/ się skończy, przyjęto was do wiecznych przybytków. Kto w drobnej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny; a kto w drobnej rzeczy jest nieuczciwy, ten i w wielkiej nieuczciwy będzie. Jeśli więc w zarządzie niegodziwą mamoną nie okazaliście się wierni, prawdziwe dobro kto wam powierzy? Jeśli w zarządzie cudzym dobrem nie okazaliście się wierni, kto wam da wasze? żaden sługa nie może dwom panom służyć. Gdyż albo jednego będzie nienawidził, a drugiego miłował; albo z tamtym będzie trzymał, a tym wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i mamonie. Słuchali tego wszystkiego chciwi na grosz faryzeusze i podrwiwali sobie z Niego. Powiedział więc do nich: To wy właśnie wobec ludzi udajecie sprawiedliwych, ale Bóg zna wasze serca. To bowiem, co za wielkie uchodzi między ludźmi, obrzydliwością jest w oczach Bożych.
„Pieniądze szczęścia nie dają” – mówi popularne przysłowie. Akceptując prawdziwość tego stwierdzenia, zaraz jednak dodajemy: „Ale bez nich żyć nie można”. I to także jest prawda. Co zatem zrobić, aby pieniądze nie dzieliły i nie były przyczyną konfliktów i waśni? Prostą receptę daje Jezus w dzisiejszej Ewangelii: „Pozyskujcie sobie przyjaciół niegodziwą mamoną”, czyli zróbcie właściwy użytek z tego, co posiadacie. W Eucharystii Chrystus oddaje się nam cały. Uczmy się od Niego dzielenia się z braćmi tym, co posiadamy.
ks. Dariusz Kwiatkowski, „Oremus” listopad 2005, s. 33
Panie, ponieważ Ty pierwszy mnie umiłowałeś, spraw, abym i ja mógł odpłacić Ci miłością (1 J 4, 19)
„Dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka — uczynił go obrazem swej własnej wieczności” (Mdr 2, 23). Bóg stworzył człowieka na swój obraz, by podnieść go na najwyższy stopień, jaki człowiek może osiągnąć: osobiste zjednoczenie z Nim. Wszystkie dary natury i łaski, których udzielił człowiekowi, cała historia zbawienia i samo Objawienie zmierzają do tego celu. „Bóg — stwierdza Sobór Watykański II — powołał i powołuje człowieka, aby przylgnął do Niego całą swą naturą, w wiecznym uczestnictwie nieskazitelnego życia Bożego” (KDK 18). On „w nadmiarze swej miłości zwraca się do ludzi jak do przyjaciół i obcuje z nimi, aby ich zaprosić do wspólnoty z sobą i przyjąć ich do niej” (KO 2). Stworzony tak, aby mógł osiągnąć ten cel najwyższy, człowiek odczuwa tęsknotę za nieskończonością, za Bogiem, za wiecznością i doświadcza, że dobra doczesne nie mogą go zadowolić. Tylko Bóg może „odpowiedzieć najgłębszym pragnieniom serca ludzkiego” (KDK 41); tylko łącząc się z Nim człowiek znajduje pokój, zaspokojenie swoich dążności, swojego pragnienia miłości oraz szczęśliwości wiecznej. „Stworzyłeś nas dla siebie, o Panie, i niespokojne jest nasze serce, dopóki nie spocznie w Tobie” (św. Augustyn: Wyznania I, 1, 1).
Życie człowieka nabiera prawdziwego znaczenia i wartości wtedy, kiedy staje się powrotem do tego Boga, który go stworzył dla siebie, gdy staje się odpowiedzią temu Bogu, który go wzywa do zjednoczenia z sobą. Gdyby Pismo święte nie potwierdzało nam prawdy tego twierdzenia, można by pomyśleć, że to sen czy pobożne złudzenie; lecz słowo Boże jest jasne, a ostateczne słowo wypowiedziało samo Słowo Boga, które ciałem się stało: „Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i będziemy w nim przebywać” (J 14, 23). To powiedział Jezus; nie można więc o tym wątpić. Zjednoczenie z Bogiem jest możliwe dla człowieka i dokonuje się przez miłość, czyli przez miłość teologiczną, którą Duch Święty rozlewa w sercu każdego wierzącego. Kto żyje w miłości, już jest na drodze, owszem, już żyje swoim zjednoczeniem z Bogiem. „Kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim” (1 J 4,16).
O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. III, str. 422
» Przypominamy o możliwości bezpłatnej elektronicznej prenumeraty „Czytań na każdy dzień” – szczegóły na stronie Prenumerata.
» Powrót na stronę główną „Czytań”
© 1996–2009 www.mateusz.pl