www.mateusz.pl/czytania

28 LISTOPADA 2009

Sobota

Dzisiejsze czytania: Dn 7,15-27; Dn 3,83-87.56; Łk 21,36; Łk 21,34-36

Rozważania: Oremus · O. Gabriel od św. Marii Magdaleny OCD

(Dn 7,15-27)
Ja, Daniel, popadłem z tego powodu w niepokój ducha, a widzenia mojej głowy przeraziły mnie. Zbliżyłem się do jednego ze stojących i zapytałem o właściwe znaczenie tego wszystkiego. On zaś odpowiedział i wyjaśnił znaczenie rzeczy. Te wielkie bestie w liczbie czterech - to czterech królów, którzy powstaną z ziemi. Królestwo jednak otrzymają święci Najwyższego, i będą posiadać królestwo na zawsze i na wieki wieków. Potem chciałem się upewnić co do czwartej bestii, odmiennej od pozostałych i nader strasznej, która miała zęby z żelaza i miedziane pazury, a pożerała, kruszyła i deptała nogami resztę; oraz co do dziesięciu rogów na jej głowie, i co do innego, przed którym, gdy wyrósł, upadły trzy tamte. Róg ten miał oczy i usta, wypowiadające wielkie rzeczy, i wydawał się większy od swoich towarzyszy. Patrzałem i róg ten rozpoczął wojnę ze świętymi, i zwyciężał ich, aż przybył Przedwieczny i sąd zasiadł, a władzę dano świętym Najwyższego, i aż nadszedł czas, by święci otrzymali królestwo. Powiedział tak: Czwarta bestia - to czwarte królestwo, które będzie na ziemi, różne od wszystkich królestw; pochłonie ono całą ziemię, podepce ją i zetrze. Dziesięć zaś rogów - z tego królestwa powstanie dziesięciu królów, po nich zaś inny powstanie, odmienny od poprzednich, i obali trzech królów. Będzie wypowiadał słowa przeciw Najwyższemu i wytracał świętych Najwyższego, będzie zamierzał zmienić czasy i Prawo, a święci będą wydani w jego ręce aż do czasu, czasów i połowy czasu. Wtedy odbędzie się sąd i odbiorą mu władzę, by go zniszczyć i zniweczyć doszczętnie. A panowanie i władzę, i wielkość królestw pod całym niebem otrzyma lud święty Najwyższego. Królestwo Jego będzie wiecznym królestwem; będą Mu służyły wszystkie moce i będą Mu uległe.

(Dn 3,83-87.56)
REFREN: Chwalcie na wieki najwyższego Pana

Niech lud Boży błogosławi Pana,
niech Go chwali i wywyższa na wieki.
Błogosławcie Pana, kapłani Pańscy,
błogosławcie Pana, słudzy Pańscy.

Błogosławcie Pana, duchy i dusze sprawiedliwych,
błogosławcie Pana, święci i pokornego serca.
Błogosławiony jesteś, Panie, na sklepieniu nieba,
chwalebny i wywyższony na wieki.

(Łk 21,36)
Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli stanąć przed Synem Człowieczym.

(Łk 21,34-36)
Jezus powiedział do swoich uczniów: Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie przypadł na was znienacka, jak potrzask. Przyjdzie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi. Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym.

W psalmie responsoryjnym modlimy się: „Chwalmy na wieki najwyższego Pana”. Słowa te są streszczeniem tego, co będzie naszym udziałem w królestwie Bożym. Zjednoczeni w miłości, będziemy bez końca uwielbiać naszego Pana, któremu uwierzyliśmy. Stanie się to możliwe, gdy nauczymy się adorować Boga już tutaj na ziemi, w czasie naszej pielgrzymki wiary, także pośród cierpienia i ucisków. Modlitwa uwielbienia Boga w każdym czasie chroni nas przed utratą właściwej perspektywy, przed zagubieniem się pośród codziennych trosk lub pośród przemijającego blichtru tego świata. Niech udział w Eucharystii umacnia nas w postawie ufnego i tęsknego wyczekiwania na przyjście Pana.

Maciej Zachara MIC, „Oremus” listopad 2001, s. 130

ZAŻYŁOŚĆ Z BOGIEM

Boże mój, „ukażesz mi ścieżkę życia, pełnię radości u Ciebie, rozkosze na wieki po Twojej prawicy” (Ps 16, 11)

Chrześcijanin zaczyna wchodzić przez osobisty trud na drogę zażyłości z Bogiem wówczas, kiedy pragnąc żyć w pełni łaską swojego chrztu, postanawia stanowczo wyjść z siebie samego i ze wszystkich rzeczy i zaczyna gorliwie szukać Boga obecnego i żyjącego w nim. Od tego kroku do głębokiej zażyłości łączącej z Bogiem duszę, która doszła do zjednoczenia całkowitego, droga jest długa i trudna. Stopniowo — w zależności od tego, czy dusza podtrzymywana przez łaskę odrywa się od wszystkiego, uwalnia się od swoich niedoskonałości, ogołaca się ze swojej woli, przyodziewając się tylko w wolę Bożą i pozwalając rozpłomienić się w sobie miłości, zdąża „do słodkiego i rozkosznego zjednoczenia” (J.K.; N. II, 16, 14) — jej zażyłość z Bogiem staje się coraz gorętsza, dopóki nie dojdzie na szczyty miłości przekształcającej, i staje się nieustanna i doskonała, jako uścisk Boży, którym obejmuje Stworzyciela. Wówczas obietnica Jezusa: „jeśli Mnie kto miłuje... Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy w nim przebywać” (J 14, 23), urzeczywistnia się w sposób najdoskonalszy możliwy na tej ziemi.

„Nie należy uważać za nieprawdopodobne — twierdzi Jan od Krzyża — że na duszy doświadczonej, wypróbowanej, oczyszczonej w ogniu utrapień, prac i różnych pokus, która jednak pozostała zawsze wierna w miłości, spełnia się w tym życiu to, co przyrzekł Syn Boży, mianowicie, że jeśli Go kto miłuje, przyjdzie do niego Trójca Przenajświętsza i uczyni w nim swe mieszkanie, oświecając boskim sposobem jego rozum mądrością Syna, uweselając jego wolę w Duchu Świętym i sprawiając, że zostanie pochłonięty całkowicie i z niezmierną mocą w uścisku Ojca i w Jego słodyczy” (Ż.pl. 1, 15). W najwznioślejszych chwilach zjednoczenia przekształcającego dusza zauważa, że Bóg żyje, jest obecny i działa w niej, zauważa odblask Jego Mądrości, która ją oświeca, odczuwa boski płomień Jego Miłości całkowicie ją przenikający. Lecz również kiedy poczucie obecności i działania Bożego nie jest tak mocne i uszczęśliwiające, dusza jest świadoma, że jest głęboko zjednoczona z Bogiem, że Bóg ją pobudza i rządzi nią: „Czuję, że [Jezus] jest we mnie, w każdej chwili prowadzi mnie, daje mi natchnienie, co powinnam powiedzieć lub czynić”, stwierdza św. Teresa od Dzieciątka Jezus (Dz. 8; Rps A, f⁰ 8 3^V). Pokorna Święta doszła również — podobnie jak jej wielka matka, Teresa od Jezusa — do tej ścisłej zażyłości z Bogiem, jakiej dusza zażywa w stanie doskonałego zjednoczenia.

• Boże mój, Panie i Oblubieńcze, jeżeli nie chcesz spełnić tego, o co Cię proszę, bo jeszcze pamiętasz o mych grzechach, niech się dzieje Twa wola, gdyż tę kocham ponad wszystko. Okaż swoją dobroć i miłosierdzie, abyś był w nich poznany. A jeśli, o Panie, czekasz na moje czyny, by przez nie spełnić me prośby, daj mi je, działaj je we mnie, daj również cierpienia, jakich pragniesz, i niech się dzieje Twa wola! Jeśli zaś nie czekasz na me czyny, czego oczekujesz, najłaskawszy mój Panie? Czemu zwlekasz? Gdy bowiem łaska ta, o którą Cię przez Twego Syna proszę, jest tylko z Twego miłosierdzia, weź nicość moją, której pragniesz, a daj mi skarby, których również pragniesz dla mnie.
  Któż może się uwolnić z swej nędzy i nicości, jeśli go Ty nie podniesiesz do siebie czystością swej duszy, o Boże mój? Jakże się może podnieść do Ciebie człowiek zrodzony i wzrastający w nędzy, jeśli Ty, o Panie, nie podniesiesz go tą ręką, którąś go stworzył?
  Nie pozbawisz mię, o Boże mój, tego, coś mi dał w Twym Synu Jezusie Chrystusie, w którym mi dałeś wszystko, czego pragnę; dlatego się weselę, bo nie zawiedziesz mej ufności!
  Czemu więc, duszo moja, jeszcze się ociągasz, gdy już teraz możesz kochać swym sercem swego Boga?
  Moje są niebiosa i moja jest ziemia, moje są narody, moi grzesznicy i sprawiedliwi! Aniołowie są moi, Matka Boża jest moja, wszystkie rzeczy są moje i sam Bóg jest moim i dla mnie!... Czegóż więc pragniesz i szukasz, duszo moja? Wszystko jest twoje i wszystko dla ciebie. Nie zatrzymuj się na rzeczach marnych i nie zadowalaj się odrobinami, które spadają ze stołu Ojca twego (św. Jan od Krzyża: Rady i wskazówki IV, 26; Modlitwa duszy rozmiłowanej).

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. III, str. 517

» Przypominamy o możliwości bezpłatnej elektronicznej prenumeraty „Czytań na każdy dzień” – szczegóły na stronie Prenumerata.

» Powrót na stronę główną „Czytań”

© 1996–2009 www.mateusz.pl