Czytania na każdy dzień

www.mateusz.pl/czytania

25 MARCA 2010

Czwartek

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego

Dzisiejsze czytania: Iz 7,10-14; Ps 40,7-11; Hbr 10,4-10; J 1,14ab; Łk 1,26-38

Rozważania: Oremus · O. Gabriel od św. Marii Magdaleny OCD

(Iz 7,10-14)
Pan przemówił do Achaza tymi słowami: Proś dla siebie o znak od Pana, Boga twego, czy to głęboko w Szeolu, czy to wysoko w górze! Lecz Achaz odpowiedział: Nie będę prosił i nie będę wystawiał Pana na próbę. Wtedy rzekł [Izajasz]: Słuchajcie więc, domu Dawidowy: Czyż mało wam naprzykrzać się ludziom, iż naprzykrzacie się także mojemu Bogu? Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel, albowiem Bóg z nami.

(Ps 40,7-11)
REFREN: Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę

Nie chciałeś ofiary krwawej ani płodów ziemi,
lecz otwarłeś mi uszy;
nie żądałeś całopalenia i ofiary za grzechy.
Wtedy powiedziałem: „Oto przychodzę.

W zwoju księgi jest o mnie napisane:
Radością jest dla mnie pełnić Twoją wolę, mój Boże,
a Twoje prawo mieszka w moim sercu”.
Głosiłem Twą sprawiedliwość w wielkim zgromadzeniu
i nie powściągałem warg moich, o czym Ty wiesz, Panie.

Sprawiedliwości Twojej nie kryłem w głębi serca,
głosiłem Twoją wierność i pomoc.
Nie taiłem Twojej łaski ani Twojej wierności
przed wielkim zgromadzeniem.

(Hbr 10,4-10)
Niemożliwe jest bowiem, aby krew cielców i kozłów usuwała grzechy. Przeto przychodząc na świat, mówi: Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi utworzył ciało; całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się Tobie. Wtedy rzekłem: Oto idę - w zwoju księgi napisano o Mnie - abym spełniał wolę Twoją, Boże. Wyżej powiedział: ofiar, darów, całopaleń i ofiar za grzech nie chciałeś i nie podobały się Tobie, choć składa się je na podstawie Prawa. Następnie powiedział: Oto idę, abym spełniał wolę Twoją. Usuwa jedną [ofiarę], aby ustanowić inną. Na mocy tej woli uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.

(J 1,14ab)
Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami, i widzieliśmy jego chwałę.

(Łk 1,26-38)
Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, . Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca. Na to Maryja rzekła do anioła: Jakże się to stanie, skoro nie znam męża? Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego. Na to rzekła Maryja: Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa! Wtedy odszedł od Niej anioł.

Tajemnica Wcielenia – Bóg staje się człowiekiem. Jeszcze tego nie widać, bo dzieje się to w tajemniczy sposób w łonie Maryi. Nasze codzienne zabieganie zbyt często nie pozwala nam dostrzec tej Tajemnicy. Nawet jeśli stajemy do modlitwy, to i tak jesteśmy uwięzieni w sobie, zajęci swoimi sprawami. To rodzi frustrację: „Bóg mnie nie wysłuchuje”. A jakie jest lekarstwo? Bezinteresowna adoracja – zasłuchanie w słowo Boga i rozważanie Go. Bóg przez Maryję mówi nam dziś: „Narzekasz, że cię nie słucham. Ale czy ty słuchasz Mnie? Może umówimy się, że ty zajmiesz się Mną i moim słowem, a ja zajmę się tobą i twoimi problemami”. Postawa adoracji umożliwia nam podjęcie decyzji wiary: „Prowadź mnie Panie, niech mi się stanie według Twego słowa”.

O. Przemysław Ciesielski OP & Łukasz Kubiak OP, „Oremus” Wielki Post i Triduum Paschalne 2004, s. 121

UROCZYSTOŚĆ ZWIASTOWANIA PAŃSKIEGO

„Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wole” (Psalm resp.)

2. W uroczystość Zwiastowania Jezus zostaje bardziej niż kiedykolwiek złączony z Maryją nie tylko w opowiadaniu ewangelicznym, lecz także w proroctwie Izajasza, czytanym dzisiaj w pierwszej lekcji (7, 10—14). W krytycznej chwili dziejów Izraela Prorok zapowiada królowi Achazowi nadzwyczajnego zbawiciela; pośle Go Bóg, a narodzi się z dziewicy: „Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emanuel” (tamże 14). Chociaż to proroctwo zostało wypowiedziane w konkretnych okolicznościach historycznych owych czasów, jest zbyt wyraziste, by nie uznać w nim pierwszej tajemniczej zapowiedzi Wcielenia Syna Bożego w łonie Dziewicy z Nazaretu. Tak tłumaczył je Mateusz, przytaczając je dosłownie na zakończenie swego opowiadania o narodzeniu Jezusa: „A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emanuel, to znaczy Bóg z nami” (/, 22—23). Tylko Jezus narodził się z dziewicy, tylko On jest rzeczywiście „Bogiem z nami”.

W Ewangelii dzisiejszej Łukasz przytacza historyczny fakt narodzin Jezusa (1, 26—38). Opowiadanie jest wybitnie maryjne zarówno dlatego, że tylko Maryja mogła je opowiedzieć, jak i dlatego, że Ona sama jest w nim główną osobą. Wszystko jednak odnosi się do Tego, który ma przyjść: do Jezusa. On jako „Syn Najwyższego” otrzyma „tron Dawida... a Jego panowaniu nie będzie końca” (tamże 32—33). Jego poczęcie dokona się w łonie Maryi bez współudziału mężczyzny, dzięki szczególnemu działaniu Bożemu: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię” (tamże 35). Wobec niesłychanej wielkości takiej zapowiedzi sama Maryja znika niejako przez akt niezrównanej wiary i pokory. Właśnie dlatego, że jest pokorna, wierzy w rzeczy po ludzku mówiąc niemożliwe. Najświętsza Dziewica pierwsza ze wszystkich stworzeń wierzy w Chrystusa, Syna Bożego, który niepojętą tajemnicą stanie się w niej prawdziwym człowiekiem. Wierząc przyjmuje, lecz pokora skłania ją, by ofiarowała się Bogu tylko jako służebnica, niewolnica; Bóg zaś odpowiada natychmiast, czyniąc ją matką nienaruszoną swojego Jednorodzonego. Jest to ze strony Najwyższego tajemnica nieskończonego miłosierdzia, a ze strony Maryi akt wiary i pokory. „Dziewica słucha, wierzy i poczyna”, mówi św. Augustyn.

O Słowo, Ty spieszysz do stworzenia, które jest Twoim obrazem, i z miłości dla człowieka przyjmujesz ciało; z miłości ku mojej duszy raczyłeś złączyć swoją Boską Osobę z duszą rozumną... O niesłychane zjednoczenie, o przedziwne przeniknięcie się. Ty, który jesteś Tym, który jest, przychodzisz w czasie; nie stworzony, stajesz się stworzonym. Ty, którego żadne miejsce pomieścić nie może, wchodzisz w czas i przestrzeń i dusza duchowa staje się pośredniczką między bóstwem a ciężarem ciała. Ty, który ubogacasz, stajesz się ubogim i znosisz ubóstwo mojego ciała, abym ja stał się bogaty Twoim Bóstwem. Ty, który jesteś pełnością, zechciałeś opróżnić się i ogołocić częściowo z Twej chwały, abym ja mógł uczestniczyć w Twojej pełności.
Co za ogrom dobroci! Jak niezmierzona tajemnica Cię okrywa. Stałem się uczestnikiem Twojego obrazu, Boże mój, lecz nie umiałem go strzec. Teraz zaś Ty stajesz się uczestnikiem mojego ciała, aby zbawić obraz, jakim mnie uczyniłeś, i aby uczynić nieśmiertelnym moje ciało (św. Grzegorz z Nazjanzu).

O Maryjo, naczynie pokory zawierające płonące światło prawdziwego poznania, dzięki któremu wzniosłaś się ponad siebie i spodobałaś się Ojcu Przedwiecznemu i dlatego On pochwycił Cię i pociągnął do siebie, umiłowawszy Cię szczególną miłością. Tym światłem i żarem swojej miłości oraz olejem pokory pociągnęłaś i skłoniłaś Boga do przyjścia do siebie; chociaż najpierw pociągnął Go najgorętszy ogień Jego niewysłowionej miłości, aby przyszedł do nas...
O Maryjo, moja najsłodsza miłości, w Tobie zostało napisane Słowo, które nauczyło nas żyć... Widzę to Słowo- zaledwie zostało napisane w Tobie, ożywione świętym pragnieniem krzyża; skoro tylko poczęłaś Je, zostało Mu wszczepione i wpojone pragnienie śmierci za zbawienie człowieka, dla którego się wcielił...
O Maryjo, dzisiaj ziemia Twoja wydała nam Zbawiciela... O Maryjo, bądź błogosławiona między wszystkimi niewiastami... dzisiaj bowiem dałaś nam swojej mąki. Dzisiaj Bóstwo zjednoczyło się i wniknęło w nasze człowieczeństwo tak mocno, że nic nigdy nie może zerwać tego zjednoczenia, ani śmierć, ani nasza niewdzięczność (św. Katarzyna ze Sieny).

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. I, str. 636

» Przypominamy o możliwości bezpłatnej elektronicznej prenumeraty „Czytań na każdy dzień” – szczegóły na stronie Prenumerata.

» Powrót na stronę główną „Czytań”