11 CZERWCA 2010
Dzisiejsze czytania: Ez 34,11-16; Ps 23,1-6; Rz 5,5-11; J 10,14 albo Mt 11,29ab; Łk 15,3-7
Rozważania: Oremus · O. Gabriel od św. Marii Magdaleny OCD
(Ez 34,11-16)
To mówi Pan Bóg: Oto Ja sam będę szukał moich owiec i będę miał o nie pieczę. Jak pasterz dokonuje przeglądu swojej trzody, wtedy gdy znajdzie się wśród rozproszonych owiec, tak Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne. Wyprowadzę je spomiędzy narodów i zgromadzę je z krajów, sprowadzę je z powrotem do ich ziemi i paść je będę na górach izraelskich, w dolinach i we wszystkich zamieszkałych miejscach kraju. Na dobrym pastwisku będę je pasł, na wyżynach Izraela ma być ich pastwisko. Wtedy będą one leżały na dobrym pastwisku, na tłustym pastwisku paść się będą na górach izraelskich. Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisko - wyrocznia Pana Boga. Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie.
(Ps 23,1-6)
REFREN: Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego
Pan jest moim pasterzem,
niczego mi nie braknie.
Pozwala mi leżeć
na zielonych pastwiskach.
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć,
orzeźwia moją duszę.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach
przez wzgląd na swoją chwałę.
Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę,
zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.
Kij Twój i laska pasterska
są moją pociechą.
Stół dla mnie zastawiasz
na oczach mych wrogów.
Namaszczasz mi głowę olejkiem,
a kielich mój pełny po brzegi.
Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną
przez wszystkie dni mego życia
i zamieszkam w domu Pana
po najdłuższe czasy.
(Rz 5,5-11)
Miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany. Chrystus bowiem umarł za nas, jako za grzeszników, w oznaczonym czasie, gdyśmy [jeszcze] byli bezsilni. A [nawet] za człowieka sprawiedliwego podejmuje się ktoś umrzeć tylko z największą trudnością. Chociaż może jeszcze za człowieka życzliwego odważyłby się ktoś ponieść śmierć. Bóg zaś okazuje nam swoją miłość [właśnie] przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami. Tym bardziej więc będziemy przez Niego zachowani od karzącego gniewu, gdy teraz przez krew Jego zostaliśmy usprawiedliwieni. Jeżeli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, to tym bardziej, będąc już pojednani, dostąpimy zbawienia przez Jego życie. I nie tylko to - ale i chlubić się możemy w Bogu przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez którego teraz uzyskaliśmy pojednanie.
(J 10,14)
Ja jestem dobrym Pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają
lub
(Mt 11,29ab)
Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem.
(Łk 15,3-7)
Jezus opowiedział faryzeuszom i uczonym w Piśmie następującą przypowieść: Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? A gdy ją znajdzie, bierze z radością na ramiona i wraca do domu; sprasza przyjaciół i sąsiadów i mówi im: Cieszcie się ze mną, bo znalazłem owcę, która mi zginęła. Powiadam wam: Tak samo w niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują nawrócenia.
Odkrywając w sobie zło, często popadamy w zniechęcenie. Inaczej patrzy na nas Jezus, Dobry Pasterz, w którym widok naszych słabości budzi przede wszystkim chęć niesienia pomocy – szukania zagubionych, opatrywania skaleczonych, umacniania chorych, chronienia mocnych. Podczas gdy my często odwracamy się od ludzi trudnych, Jezus dobrowolnie oddaje za nas życie, dowodząc, że żaden grzech nie jest w stanie przekreślić Jego miłości. Przyjmijmy więc dziś Jego miłość – tak różną od naszej – odpowiadając na nią wdzięcznością i zaufaniem.
Mira Majdan, „Oremus” czerwiec 2004, s. 76
W liturgii dzisiejszej uroczystości jawią się na przemian dwa obrazy: Serca Jezusowego w toku Mszy oraz Dobrego Pasterza w czytaniach biblijnych. Wyrażają one jedną rzeczywistość: nieskończoną miłość Chrystusa, który oddał życie za swoje owce i pozwolił przebić swoje Serce, aby dla wszystkich stać się źródłem zbawienia.
W Starym Testamencie jest wiele miejsc zapowiadających Mesjasza jako pasterza. Do najpiękniejszych bez wątpienia należy to, które zawiera dzisiejsze pierwsze czytanie (Ez 34, 11-16). Wskutek rozproszenia narodu wybranego, spowodowanego niedbalstwem przywódców, Bóg osobiście oświadcza, że sam zatroszczy się o niego. Zgromadzi go przy sobie, pójdzie szukać rozproszonych i przyprowadzi ich do ojczyzny, do ziemi żyznej i urodzajnej, jak to czyni dobry pasterz, który umiłowaną trzodę zbiera w owczarni i prowadzi ją na tłuste pastwiska: „Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisko” (tamże 15). Z tą miłosną troską o cały naród połączy niezwykle delikatną troskę o każdego z osobna: „Zagubioną owcę odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie” (tamże 16). Tło mesjańskie proroctwa jest jasne; ono poprzedza i przygotowuje postać pełną delikatności i miłości: Jezusa-Pasterza, który przyjdzie rządzić trzodą Ojca, troszcząc się również o ostatnią owcę, zabłąkaną i skaleczoną.
Stwierdza to długie przemówienie Jana ewangelisty o Dobrym Pasterzu (10, 1-21) oraz opowiadanie Łukasza o zabłąkanej owcy, które przytacza dzisiejsza ewangelia (Łk 15, 3-7). Jezus nie ogranicza się tylko do tego, aby strzec swojej trzody jako takiej, i nie zadowala się tym, że większość jest bezpieczna, lecz jeśli choć jedna się zabłąka, to pozostawia owce same w ich schronieniu i idzie szukać tej jednej. Nie ma znaczenia to, że była nieroztropna i kapryśna, krnąbrna czy zbuntowana. Jest to istota powierzona Mu przez Ojca po to, by nie zginęła. Dlatego Jezus szuka jej, idzie za nią, dopóki nie uda Mu się wziąć jej na ramiona i odnieść do owczarni. Wówczas wszystko zmienia się w radość i wesele na ziemi oraz w niebie. Każdy człowiek może odnaleźć siebie w tym wydarzeniu. Opór łasce, nieposłuszeństwa, niewierności, kaprysy pychy i egoizmu, wszystko to jest ucieczką, mniej lub więcej grzeszną, od miłości Chrystusa. Trzeba starać się, aby nie udaremnić Jego wezwań, pozwolić się szukać i dosięgnąć, wziąć na ramiona i odnieść do owczarni, aby nawiązać najgłębszą z Nim przyjaźń. Do tego zaprasza Najświętsze Serce Jezusa.
Św. Paweł, pomijając wszelką przenośnię, w drugim czytaniu (Rz 5, 5-11) ukazuje miłość Chrystusa, jako największy dowód miłości Boga względem ludzi. „Bóg okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas” (tamże 8). Miłość Boża istotnie przewyższyła wszelką miarę, kiedy Bóg dał swojego Jednorodzonego dla zbawienia człowieka grzesznego. A Chrystus ofiarowując siebie na krzyżu dał najwyższe świadectwo swojej miłości, ponad tę miarę, którą On sam ukazał jako największą: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15,13). Tylko On posiadał miłość największą, ponieważ umarł za nas, „gdyśmy byli jeszcze grzesznikami”, a więc „nieprzyjaciółmi” (Rz 5, 8. 10). Z tego faktu wychodząc, św. Paweł otwiera perspektywę nadziei i ufności bezgranicznej: „Tym bardziej będziemy przez Niego zachowani od karzącego gniewu, gdy teraz przez krew Jego zostaliśmy usprawiedliwieni. Jeżeli bowiem będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, to tym bardziej... dostąpimy zbawienia przez Jego życie” (tamże 9-10). Po śmierci Chrystusa człowiek nie może już wątpić w miłość Boga oraz Jego miłosierdzie, nie może nie ufać we własne zbawienie. Dlatego między ludźmi a Bogiem jest zawsze Serce Chrystusa, które błaga i ”wstawia się za nimi” (Hbr 7, 25).
O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. II, str. 494
» Przypominamy o możliwości bezpłatnej elektronicznej prenumeraty „Czytań na każdy dzień” – szczegóły na stronie Prenumerata.
» Powrót na stronę główną „Czytań”
© 1996–2010 www.mateusz.pl