O. WOJCIECH JĘDRZEJEWSKI OP
MP3: posłuchaj... (kopiuj...)
Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: Widzieliśmy Pana! Ale on rzekł do nich: Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę. A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz domu i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i rzekł: Pokój wam! Następnie rzekł do Tomasza: Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż ją do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym. Tomasz Mu odpowiedział: Pan mój i Bóg mój! Powiedział mu Jezus: Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli. (J 20:24-29)
To jest niesamowite, zawsze mnie to porusza kiedy czytam Ewangelię o świętym Tomaszu i okazuje się, że ten jeden Tomasz, który był rozżalony z powodu nieobecności w tej niezwykłej chwili, gdy pojawił się Chrystus, ich Mistrz zmartwychwstały, a Tomasza tam nie było - Tomasz rozżalony, Tomasz, który nie chce wierzyć, że to jest możliwe - Jezus przychodzi do apostołów i teraz warto sobie wyobrazić, przecież to jest moment, w którym Chrystus już ostatecznie wtajemnicza swoich uczniów w to, co mają robić, że mają pójść w ten świat, głosić Ewangelię, to jest ostatnie rozesłanie! I teraz Jezus wobec takiej skali Swojego posłannictwa wobec apostołów nie zapomina o tym biednym, małym Tomaszu, który jest rozżalony i który wątpi, czy możliwe jest to, żeby Jego Pan zmartwychwstał. Jezus się do niego zwraca, poświęca mu czas, dotyka. Zanim Tomasz dotknie ran Chrystusa to Jezus dotyka ran jego wątpliwości. Jak niesamowicie Chrystus Pan zna nasze pytania, wątpliwości i nie zapomina o nich i się zajmuje każdym indywidualnie, wątpiącym, poszukującym gresznikiem, ponieważ go kocha jako Swojego przyjaciela.