O. WOJCIECH JĘDRZEJEWSKI OP
MP3: posłuchaj... (kopiuj...)
Inną przypowieść im przedłożył: Królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał na swej roli. Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, jest większe od innych jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki przylatują z powietrza i gnieżdżą się na jego gałęziach. Powiedział im inną przypowieść: Królestwo niebieskie podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko zakwasiło. To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo Proroka: Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata. (Mt 13:31-35)
Dlaczego Jezus mówił w przypowieściach? Dlaczego tak często posługiwał się nimi? Oczywiście była w tym troska o ludzi najprostszych. O tych, nad którymi mogli kręcić nosami uczeni w Piśmie, że to jest motłoch nic nie rozumiejący, ale Jezus z całym szacunkiem odwołując się do konkretnych przykładów z ich życia chciał przekonać ich o Bożych prawdach. Ale przypowieści były też skierowane do wszystkich i najmądrzejszych, najbardziej uczonych ludzi. Co one takiego mają w sobie - mają w sobie konieczność zaangażowania. To nie jest prawda wlana, wsączona do mózgu tak jak to robią różnego rodzaju indoktrynerzy, którzy chcą zaprogramować - pranie mózgu, zaprogramować, wtłoczyć. Natomiast Jezus mówi słowa, które domagają się podjęcia przez nasz rozum, przez naszą wrażliwość wejścia w te obrazy, one domagają się z naszej strony zaangażowania, twórczości, współpracy. I to jest piękne, ponieważ Bóg szanuje naszą wolność. Nie chce mieć nagranych mózgów przez swoją prawdę, tylko chce mieć przyjaciół, chce mieć ludzi modlitwy, ludzi kontemplacji, którzy otwierają się z wysiłkiem, z własnym trudem otwierają się na światło Bożej prawdy.