O. WOJCIECH JĘDRZEJEWSKI OP

„Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował?”

Wtedy ktoś z tłumu rzekł do Niego: Nauczycielu, powiedz mojemu bratu, żeby się podzielił ze mną spadkiem. Lecz On mu odpowiedział: Człowieku, któż Mię ustanowił sędzią albo rozjemcą nad wami? Powiedział też do nich: Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo nawet gdy ktoś opływa [we wszystko], życie jego nie jest zależne od jego mienia. I opowiedział im przypowieść: Pewnemu zamożnemu człowiekowi dobrze obrodziło pole. I rozważał sam w sobie: Co tu począć? Nie mam gdzie pomieścić moich zbiorów. I rzekł: Tak zrobię: zburzę moje spichlerze, a pobuduję większe i tam zgromadzę całe zboże i moje dobra. I powiem sobie: Masz wielkie zasoby dóbr, na długie lata złożone; odpoczywaj, jedz, pij i używaj! Lecz Bóg rzekł do niego: Głupcze, jeszcze tej nocy zażądają twojej duszy od ciebie; komu więc przypadnie to, coś przygotował? Tak dzieje się z każdym, kto skarby gromadzi dla siebie, a nie jest bogaty przed Bogiem. (Łk 12:13-21)

Taka właśnie jest logika Ewangelii, taka jest logika, że jeśli chcemy bogacić się duchowo, to nie mamy gromadzić, zbierać, zabierać innym, gdzieś dusić to za pazuchą różnych rzeczy: materialnych, naszych zdolności, naszych różnych celów, dążeń, karier, ludzi i tak dalej, sukcesów. Tylko drogą do tego, żeby się bogacić wewnętrznie jest: dawać, jest rozdawać. To jest najlepsza inwestycja, jaką można w życiu zrobić, mianowicie: oddać życie innym w miłości Bożej, oddać życie innym. Dlatego najbogatsi są właśnie ci, którzy potrafią odkryć, że Bóg kocha we mnie i przeze mnie, że Bóg mnie bierze w swoje ramiona, że napełnia mnie swoją miłością i mówi: a teraz to dawaj i braciom, dawaj, rozdawaj siebie, z taką intencją, niech to będzie celem twojego życia; cokolwiek robisz, kimkolwiek jesteś, niech to właśnie będzie celem twojego życia - służba innym tym, coś otrzymał. I w ten sposób rozdając siebie stajemy się nieskończenie bogaci Bożym bogactwem.