PASTORES
|
| Tekst pochodzi z kwartalinka Pastores, 3/2009 |
Drodzy Czytelnicy!
Aktualny numer „Pastores” zbiega się w czasie z początkiem Roku Kapłańskiego, który wskazuje na św. Jana Marię Vianneya – patrona wszystkich księży. W kolejnych tekstach chcemy ukazać zmaganie, jakie przeżywamy w procesie osobistego nawrócenia, i pomoc, jaką otrzymujemy od Boga poprzez Kościół.
1. Co robić, aby spowiedź faktycznie prowadziła nas do głębszej więzi z Jezusem? Możemy brać przykład z nawracających się grzeszników, na przykład św. Piotra (K. Wons SDS). Kluczowa okazuje się formacja sumienia, na którą ma wpływ środowisko seminarium duchownego. Jednak za kształtowanie swego sumienia odpowiada w pierwszym rzędzie każdy kleryk i ksiądz. Na tej drodze może pojawić się lęk o siebie i o ludzką opinię, pokusa nieszczerości i zamknięcia (M. R. Hinc OFMCap). Czyhają na nas także inne zagrożenia, dlatego formacja dokonuje się w ogniu wewnętrznych zmagań (J. Augustyn SJ). W tej walce mamy potężnego Przewodnika i Nauczyciela – Ducha Świętego (ks. M. Ozorowski). Otwarcie serca na działanie Ducha i nabieranie duchowej wrażliwości dokonuje się na osobistej modlitwie (A. Cencini FdCC). Niektórzy mistrzowie duchowi, jak np. św. Ignacy Loyola, wypracowali szczególny rodzaj modlitwy: codzienny rachunek sumienia (K. Osuch SJ). Świadectwa zawarte w niniejszym numerze ukazują całą dramaturgię tych wewnętrznych zmagań nas, księży, naszych upadków i powrotów.
Święci pasterze twierdzą, że wsparcie ich spowiedników pomagało im wytrwale podążać drogami wiary i podejmować dzieła Boże (s. T. Paszkowska SNMPN). Obecność stałego spowiednika pozwala także obiektywizować swoje doświadczenia, zwłaszcza na etapie pustyni (ks. J. Szcześniak), i ma duże znaczenie wobec pojawiania się problemów moralnych związanych z nowymi okolicznościami życia i prawem stanowionym przez ludzi (J. Salij OP).
Spowiedź jest tym szczególnym rodzajem wyznania, w którego centrum stoi sam Jezus, pełen miłosierdzia. Jednak również każde inne wyznanie sprzyja dążeniu do bardziej autentycznego życia (ks. R. Skrzypczak), w które – gdy nie ma otwartości przed braćmi – łatwo może zakraść się fałsz. Wcześniejsze dokonania i „wielkość” nie chronią przed upadkiem i grzechem, czego przykładem jest król Saul (ks. F. Longchamps de Bérier).
2. Jako księża, mamy zawalczyć o stałe i systematyczne otwieranie się na Boże miłosierdzie i o dobrze ukształtowane sumienie. Osobistemu nawracaniu się powinna towarzyszyć asceza, modlitwa, adoracja, by dojrzewać w miłości wobec Boga i ludzi. Dzięki temu możemy także dojrzewać, jakby przy okazji, do bycia spowiednikami na wzór św. Jana Marii Vianneya (P. Bieliński).
Jesteśmy w Kościele i tworzymy go wraz z innymi, zwracając bardziej – po Soborze Watykańskim II – uwagę na to, że grzech rani Kościół i że nawrócenie ma również wymiar wspólnotowy, owocuje zadośćuczynieniem i uzdrawianiem relacji z innymi (ks. P. Mazurkiewicz). Dobrze, że coraz więcej środowisk kościelnych korzysta z możliwości nabożeństw pokutnych, zawierających liturgię słowa i gesty pojednania (ks. W. Królak, ks. Rafał). Także osoby zagubione i będące w kryzysie mają szansę odzyskać równowagę psychiki i ducha w środowisku miłości (s. A. Kołodziejczyk SSpS).
Niech spokojniejszy wakacyjny czas okaże się dla nas pomocny w osobistym odkrywaniu głębi sakramentu pokuty i pojednania, abyśmy mogli bardziej kompetentnie służyć innym.
ks. Mirosław Cholewa
redaktor naczelny
Prenumerata roczna wynosi 52 zł. Wpłat prosimy dokonywać w bankach lub na poczcie
Wydawnictwo BERNARDINUM
ul. Bpa Dominika 11, 83-130 Pelplin
tel. (0-58) 536 17 57, tel./fax (0-58) 536 17 26
konto: Bank Spółdzielczy Skórcz o/Pelplin
80834200092000142720000003
Więcej informacji: www.pastores.pl, pastores@pastores.pl
© 1996–2009 www.mateusz.pl/pastores