Poniedziałek

Czytania

(Iz 65,17-21)
Tak mówi Pan: "Oto Ja stwarzam nowe niebiosa i nową ziemię; nie będzie się wspominać dawniejszych dziejów ani na myśl one nie przyjdą. Przeciwnie, będzie radość i wesele na zawsze z tego, co Ja stworzę; bo oto Ja uczynię z Jerozolimy wesele i z jej ludu – radość. Rozweselę się z Jerozolimy i rozraduję się z jej ludu. Już się nie usłyszy w niej odgłosów płaczu ani krzyku narzekania. Nie będzie już w niej niemowlęcia, co miałoby żyć tylko kilka dni, ani starca, który by nie dopełnił swych lat; bo najmłodszy umrze jako stuletni, a nie osiągnąć stu lat, będzie znakiem klątwy. Zbudują domy i mieszkać w nich będą, zasadzą winnice i będą jedli z nich owoce".

(Ps 30,2.4-6.11-12a.13b)
REFREN: Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś

Sławię Cię, Panie, bo mnie wybawiłeś
i nie pozwoliłeś mym wrogom naśmiewać się ze mnie.
Panie, mój Boże, z krainy umarłych wywołałeś moją duszę
i ocaliłeś mi życie spośród schodzących do grobu.

śpiewajcie psalm wszyscy miłujący Pana
i pamiętajcie o Jego świętości.
Gniew Jego trwa tylko przez chwilę,
a Jego łaska przez całe życie.
Płacz nadchodzi z wieczora, a rankiem wesele.

Wysłuchaj mnie, Panie, zmiłuj się nade mną,
Panie, bądź moją pomocą.
Zamieniłeś w taniec mój żałobny lament;
Boże mój i Panie, będę Cię sławił na wieki.

Aklamacja (Ps 130,5.7)
Pokładam nadzieję w Panu i w Jego słowie, u Pana bowiem jest łaska i obfite odkupienie.

(J 4,43-54)
Jezus odszedł z Samarii i udał się do Galilei. Jezus wprawdzie sam stwierdził, że prorok nie doznaje czci we własnej ojczyźnie, kiedy jednak przyszedł do Galilei, Galilejczycy przyjęli Go, ponieważ widzieli wszystko, co uczynił w Jerozolimie w czasie świąt. I oni bowiem przybyli na święto. Następnie przybył powtórnie do Kany Galilejskiej, gdzie przedtem przemienił wodę w wino. A był w Kafarnaum pewien urzędnik królewski, którego syn chorował. Usłyszawszy, że Jezus przybył z Judei do Galilei, udał się do Niego z prośbą, aby przyszedł i uzdrowił jego syna, był on już bowiem umierający. Jezus rzekł do niego: "Jeżeli nie zobaczycie znaków i cudów, nie uwierzycie". Powiedział do Niego urzędnik królewski: "Panie, przyjdź, zanim umrze moje dziecko".Rzekł do niego Jezus: "Idź, syn twój żyje". Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i poszedł. A kiedy był jeszcze w drodze, słudzy wyszli mu naprzeciw, mówiąc, że syn jego żyje. Zapytał ich o godzinę, kiedy poczuł się lepiej. Rzekli mu: "Wczoraj około godziny siódmej opuściła go gorączka". Poznał więc ojciec, że było to o tej godzinie, kiedy Jezus rzekł do niego: "Syn twój żyje". I uwierzył on sam i cała jego rodzina. Ten już drugi znak uczynił Jezus od chwili przybycia z Judei do Galilei.

Rozważania do czytań

o. Mieczysław Łusiak SJ

Ku prawdziwej wierze
Jest wielu ludzi, których wiara w Jezusa opiera się tylko na cudach, które On uczynił, a których byli świadkami. Taka wiara nie jest zła, ale jednak nie o taką wiarę Jezusowi chodzi. Prawdziwa wiara powinna opierać się na słuchaniu Ewangelii: wierzę, bo skłania mnie do tego to, co usłyszałem, a nie cuda, które widziałem. Aby jednak mogła się zrodzić w człowieku taka wiara, trzeba szczerze szukać prawdy, a z tym bywa problem.
Nie dziwmy się, jeśli Chrystus uczyni w naszym życiu jakich cud, który skłoni nas do wiary w Niego, ale nie dziwmy się też, jeśli tego odmówi, czyniąc naszą wiarę trudniejszą, ale prawdziwszą.
o. Mieczysław Łusiak SJ

Patroni dnia:

Święty Gabriel Lalemant, zakonnik i męczennik
urodził się w 1610 roku w Paryżu. Był synem adwokata. Mając 20 lat wstąpił do jezuitów. W 1646 roku przybył do Quebecu, gdzie prowadził działalność ewangelizacyjną. W 1648 roku razem z Janem de Brebeuf podjął pracę misyjną wśród Indian w Kanadzie. Praca misyjna powoli przynosiła owoce. W 1649 r. było już 7 tys. ochrzczonych Indian. Niestety, dzieło misjonarzy zostało zniszczone przez dzikich Irokezów. 16 marca 1649 r. napadli oni na wioski Huronów i wymordowali większość mieszkańców. Ze szczególną zawziętością dręczyli misjonarzy. Zachował się opis okrutnego męczeństwa o. Jana de Brebeuf. Prawdopodobnie w taki sam sposób zginął także o. Gabriel Lalemant. Razem z innymi jezuickimi męczennikami został beatyfikowany przez Piusa XI w 1925 roku, a kanonizowany w 1930 r.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Trzecia część Księgi proroka Izajasza (rozdz. 55-66) wprowadza w ziemską rzeczywistość czasów mesjańskich, a zarazem w przestrzeń ich wypełnienia w radości zbawionych. Jest ukazaniem triumfu Bożego miłosierdzia nad sądem dla tych, którzy w pełni zaufali swemu Stwórcy i Zbawcy.
Perspektywa nowych niebios i nowej ziemi jest zapowiedzią ostatecznego chwalebnego zwycięstwa Boga nad wszelkim cierpieniem, bólem, a nawet śmiercią. Nowe stworzenie w Bogu realizuje dynamizm nieustannego odnowienia. Nie będzie się wspominać tego co minęło w perspektywie niekończącego się stanu błogosławieństwa (szczęścia). Tylko potężny Bóg Stwórca może to wszystko uczynić. On jedynie jest źródłem radości wiecznej, której "ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują" (1 Kor 2, 9).
Świat, w którym żyjemy nieustannie próbuje nam wmówić, że musimy być „na czasie” i używać najnowszych możliwości i technologii. „Nowinki” mają zapewnić szczęście i zaspokoić nasz „głód”. Po prostu każdy z nas musi być „zaktualizowany” w światowej grze i pogoni za nowoczesnością. Niekiedy odnowienie zewnętrzne może mieć słuszne przesłanki do czynienia sobie ziemi poddanej, ale trzeba uważać, żeby nie stawało się zagrożeniem utraty celu ostatecznego. W tym kontekście dzisiejsza liturgia zaprasza nas do prawdziwego odnowienia. Jest to odnowa wewnętrzna, byśmy żyli według nakazów Bożych. Źródłem jej są życiodajne Sakramenty w Kościele. Tylko ścisła relacja z Bogiem miłosiernym przeprowadza nas bezpiecznie przez życie do wiecznej ojczyzny.

Komentarz do psalmu

Psalm wyraża wdzięczność i opiewa radość z przywrócenia zdrowia, a nawet ocalenia życia. Stawia cierpienie w niezwykłym świetle. Jest ono pozornym ukryciem się Boga przed człowiekiem. To tylko niewielka chwila w porównaniu do wielkości szczęścia z Bogiem w wieczności: wieczorem przychodzi płacz, a rano okrzyki radości. Zawsze jednak pozostaje tajemnicą i ma służyć objawieniu mocy Bożej. Psalmista doznaje wybawienia od Boga Wspomożyciela, dlatego śpiewa Zmieniłeś żałobę moją w taniec, zdjąłem mój wór pokutny, opasałeś mnie radością.
Chrystus, który z bólem modli się w Ogrójcu wieczorem Ojcze, oddal ode mnie ten kielich (Łk 22,42), rankiem doznaje chwały zmartwychwstania. Wszystko, choć wydaje się trudne i nie do zniesienia, jest tylko chwilą wobec wieczności.

Komentarz do Ewangelii

Uzdrowienie syna urzędnika królewskiego jest niezwykłą manifestacją dobroci Boga. Bóg pragnie szczęścia wszystkich swoich dzieci. Tekst jednak ukazuje coś znacznie ważniejszego. Żyć w pełni to wierzyć słowom Jezusa. Słowa Jezusa kierują na pielgrzymkę ku życiu: „idź syn twój żyje”.
Urzędnik królewski w obietnicy słowu Boga jest ojcem zaufania, podobnie jak pierwszy ojciec wiary, Abraham. Dzięki wierze jednego i drugiego ich potomstwo otrzymuje życie. Jezus daje życie każdemu wierzącemu w Niego. Kto wierzy Jezusowi ma w sobie życie i nie umrze na wieki. Rzeczywistość umierania staje się drogą życia w Bogu, jeżeli naszą odpowiedzią w jej obliczu jest wiara. Jest to wiara w Boga, który przeprowadza nas z umierania do życia.

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez ks. dr Leszka Rasztawickiego

Książka na dziś

Oddałem za Ciebie moje życie

Catalina Rivas

Świadectwo Cataliny Rivas, objętość: 72 strony. Książeczka Cataliny ma podtytuł "Kilka natchnień Jezusa podyktowanych w okresie Wielkiego Postu w latach 2005-2009". Podobna tematyka tej samej autorki: "Męka Pańska", "Z Synaju na Kalwarię".

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.