Środa

Czytania

(Iz 49,8-15)
Tak mówi Pan: Gdy nadejdzie czas mej łaski, wysłucham cię, w dniu zbawienia przyjdę ci z pomocą. A ukształtowałem cię i ustanowiłem przymierzem dla ludu, aby odnowić kraj, aby rozdzielić spustoszone dziedzictwa, aby rzec więźniom: Wyjdźcie na wolność! marniejącym w ciemnościach: Ukażcie się! Oni będą się paśli przy wszystkich drogach, na każdym bezdrzewnym wzgórzu będzie ich pastwisko. Nie będą już łaknąć ni pragnąć, i nie porazi ich wiatr upalny ni słońce, bo ich poprowadzi Ten, co się lituje nad nimi, i zaprowadzi ich do tryskających zdrojów. Wszystkie me góry zamienię na drogę, i moje gościńce wzniosą się wyżej. Oto ci przychodzą z daleka, oto tamci z Północy i z Zachodu, a inni z krainy Sinitów. Zabrzmijcie weselem, niebiosa! Raduj się, ziemio! Góry, wybuchnijcie radosnym okrzykiem! Albowiem Pan pocieszył swój lud, zlitował się nad jego biednymi. Mówił Syjon: Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał. Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet, gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie.

(Ps 145,8-9.13cd-14.17-18)
REFREN: Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia

Pan jest łagodny i miłosierny,
nieskory do gniewu i bardzo łaskawy.
Pan jest dobry dla wszystkich,
a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył.

Pan jest wierny we wszystkich swoich słowach
i we wszystkich dziełach swoich święty.
Pan podtrzymuje wszystkich, którzy upadają,
i podnosi wszystkich zgnębionych.

Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
Pan jest blisko wszystkich, który Go wzywają,
wszystkich wzywających Go szczerze.

Aklamacja (J 5,25-26)
Ja jestem zmartwychwstanie i życie, kto wierzy we Mnie, nie umrze na wieki.

(J 5,17-30)
Żydzi prześladowali Jezusa, ponieważ uzdrowił w szabat. Lecz Jezus im odpowiedział: Ojciec mój działa aż do tej chwili i Ja działam. Dlatego więc usiłowali żydzi tym bardziej Go zabić, bo nie tylko nie zachowywał szabatu, ale nadto Boga nazywał swoim Ojcem, czyniąc się równym Bogu. W odpowiedzi na to Jezus im mówił: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Syn nie mógłby niczego czynić sam od siebie, gdyby nie widział Ojca czyniącego. Albowiem to samo, co On czyni, podobnie i Syn czyni. Ojciec bowiem miłuje Syna i ukazuje Mu to wszystko, co On sam czyni, i jeszcze większe dzieła ukaże Mu, abyście się dziwili. Albowiem jak Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia, tak również i Syn ożywia tych, których chce. Ojciec bowiem nie sądzi nikogo, lecz cały sąd przekazał Synowi, aby wszyscy oddawali cześć Synowi, tak jak oddają cześć Ojcu. Kto nie oddaje czci Synowi, nie oddaje czci Ojcu, który Go posłał. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto słucha słowa mego i wierzy w Tego, który Mnie posłał, ma życie wieczne i nie idzie na sąd, lecz ze śmierci przeszedł do życia. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że nadchodzi godzina, nawet już jest, kiedy to umarli usłyszą głos Syna Bożego, i ci, którzy usłyszą, żyć będą. Podobnie jak Ojciec ma życie w sobie, tak również dał Synowi: mieć życie w sobie samym. Przekazał Mu władzę wykonywania sądu, ponieważ jest Synem Człowieczym. Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego: a ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie życia; ci, którzy pełnili złe czyny - na zmartwychwstanie potępienia. Ja sam z siebie nic czynić nie mogę. Tak, jak słyszę, sądzę, a sąd mój jest sprawiedliwy; nie szukam bowiem własnej woli, lecz woli Tego, który Mnie posłał.

Rozważania do czytań

o. Mieczysław Łusiak SJ

Jak ominąć Sąd Ostateczny?
Czy chcemy, aby ominął nas sąd Boży? Pewnie tak, bo kto lubi stawać przed sądem (chociaż sto razy wolałbym stanąć przed sądem Bożym, niż jakimkolwiek ludzkim). Czy można jednak ominąć Boży sąd? Okazuje się, że tak: „Kto słucha słowa mego i wierzy w Tego, który Mnie posłał, ma życie wieczne i nie idzie na sąd, lecz ze śmierci przeszedł do życia”. Czyż to nie jest wspaniała nowina?! Nie ma więc co się oglądać i trzeba słuchać słów Jezusa, by uwierzyć w Niego i w Tego, który Go posłał – Ojca.
„Ci, którzy usłyszą, żyć będą”. Nie wystarczy więc słuchać. Trzeba usłyszeć. By usłyszeć, trzeba słuchać sercem, trzeba jakby „spuścić” słowo Boże do samej głębi swego serca. To nie jest łatwe. Ale warto to zrobić.
o. Mieczysław Łusiak SJ

Patroni dnia:

Święty Cyryl Jerozolimski
urodził się około 315 roku w Jerozolimie. Pochodził z rodziny chrześcijańskiej. Zwyczajem pobożnych rodzin od młodości zaprawiał się w ascezie chrześcijańskiej w jednym z klasztorów Palestyny. Z rąk biskupa Jerozolimy, św. Makarego, przyjął święcenia diakonatu (334), a z rąk jego następcy, św. Maksyma, otrzymał święcenia kapłańskie (344). Po śmierci Maksyma na stolicę jerozolimską został wybrany właśnie Cyryl. Trzykrotnie był zsyłany na wygnanie z powodu zdecydowanej postawy wobec arian. Brał udział w Soborze Konstantynopolitańskim I w roku 381, który biskupom Konstantynopola przyznał pierwsze miejsce po Rzymie. Cyryl pożegnał ziemię dla nieba daleko od diecezji (na trzecim wygnaniu) 18 marca 386 roku, gdy miał ok. 71 lat życia, w tym 38 lat pasterzowania za sobą.

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Prorok Izajasz kieruje do ludu słowa nadziei i zachęty: Gdy nadejdzie czas mej łaski, wysłucham cię, w dniu zbawienia przyjdę ci z pomocą. Łaska nie jest czymś spontanicznym i chaotycznym, ale z góry zaplanowanym i przygotowanym zbawczym działaniem samego Boga. Na to ożywcze działanie trzeba się przygotować. W jaki sposób? Nie lękać się, tylko wyjść z miejsca swego „zasiedzenia”. Nie żyć jakoby Bóg o nas zapomniał i nami się nie interesował. A Zły podpowiada, że „musisz sobie sam radzić i jesteś zdany na samego siebie”. Bóg nigdy o nas nie zapomina. Pragnie, abyśmy wyruszyli z drogę ku życiu łaską, pozostawiając stare, złe nawyki i przyzwyczajenia. Przyjdzie taki dzień, że nasze prośby będą wysłuchane. Bóg jednak wcześniej pragnie przygotować nasze serca, aby wejść w nową rzeczywistość, w której On sam ukaże nowe spojrzenie na stare rzeczy i nabiorą one nowego sensu w Nim i przez Niego. Jest to działanie łaski.
Wielki Post jest czasem szczególnej łaski. Nie chodzi tu o czas w sensie chronologicznym, który przemija. Jest to czas określony i wyznaczony przez Boga, który staje się wydarzeniem zbawczym. Ci, którzy idą drogą sprawiedliwości zostają w niej jeszcze bardziej ugruntowani, a nawracający się grzesznicy otrzymują odpuszczenie grzechów. Wielki Post jest zatem wyznaczonym czasem działania łaski, obejmujących sprawiedliwych i grzeszników. Bóg nie pragnie nas dzielić na lepszych i gorszych, ale nawracać i umacniać. Udziela potrzebnych łask w konkretnym czasie, zgodnie ze stanem ducha i powołania. Jest przecież kochającym Ojcem wszystkich dzieci i dobrze wie, jakie najlepsze lekarstwo (łaskę) udzielić swoim dzieciom w danej chwili.

Komentarz do psalmu

Psalm 145 jest hymnem na cześć Jahwe – Króla. Poucza, że Boga jako Króla powinno wielbić wszelkie stworzenie. Jest On Królem potężnym, a zarazem pełnym łaski i miłosierdzia. Nie jest Królem ograniczonym ani czasem, ani przestrzenią. Jest Królem łaskawym i miłosiernym dla wszystkich potrzebujących Jego dobroci i ratunku. Można zatem uznać Psalm za zachętę budowania Królestwa Bożego już tutaj na ziemi w sposób duchowy oddając cześć i chwałę Bogu.

Komentarz do Ewangelii

Jezus objawia siebie jako Syna w relacji do Ojca. Ta relacja jest otwartą przestrzenią dla każdego, kto uznaje Syna Bożego i słucha Jego słowa. W ten sposób każdy uświadamia sobie relację synowską z Bogiem Ojcem i poznaje swą tożsamość, kim dla niego jest Bóg i kim on sam jest w Bogu. Niepoznanie i nieprzyjęcie tego podstawowego objawienia blokują człowieka na działanie łaski, a nawet mogą stawać u początków wszelkiego zła. Człowiek bez ojca i matki, bez domu traci sens. Trudno budować życie bez ziemskiego fundamentu. W Chrystusie okrywany prawdę fundamentalną, że jesteśmy dziećmi Boga. Przyjęcie tej prawdy otwiera nowe perspektywy i nadaje sens życiu. Bóg nas wszystkich usynowił w Chrystusie. Bez Chrystusa jesteśmy tylko wyznawcami Boga, ale nie Jego synami. Święty Paweł wyjaśnia tajemnicę usynowienia, że jeżeli jesteśmy synami, to i współdziedzicami królestwa Bożego (Rz 8, 17).

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez ks. dr Leszka Rasztawickiego

Książka na dziś

O wierze, która nie boi się cierpienia

ks. Gabriel Witaszek CSsR

Wiara dojrzewa w samym centrum życia, tam, gdzie pojawia się kruchość i pytania bez prostych odpowiedzi. Nie jest zbiorem gotowych formuł, lecz zdolnością trwania przy Bogu wtedy, gdy rzeczywistość przestaje być jasna. Taka wiara, ukazana w Księdze Hioba, potrafi pytać, protestować, milczeć i modlić się, nie zrywając relacji.

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.