Środa

Czytania

(Ga 2, 1-2. 7-14)
Bracia: Po czternastu latach udałem się ponownie do Jerozolimy wraz z Barnabą, zabierając z sobą także Tytusa. Udałem się zaś w tę stronę na skutek otrzymanego objawienia. I przedstawiłem im Ewangelię, którą głoszę wśród pogan, osobno zaś tym, którzy cieszą się poważaniem, by stwierdzili, czy nie biegnę lub nie biegłem na próżno. Wręcz przeciwnie, stwierdziwszy, że mnie zostało powierzone głoszenie Ewangelii wśród nieobrzezanych, podobnie jak Piotrowi wśród obrzezanych – Ten bowiem, który współdziałał z Piotrem w apostołowaniu obrzezanych, współdziałał i ze mną wśród pogan – i uznawszy daną mi łaskę, Jakub, Kefas i Jan, uważani za filary, podali mnie i Barnabie prawicę na znak wspólnoty, byśmy szli do pogan, oni zaś do obrzezanych, ale żebyśmy pamiętali o ubogich, co też gorliwie starałem się czynić. Gdy następnie Kefas przybył do Antiochii, otwarcie mu się sprzeciwiłem, bo na to zasłużył. Zanim jeszcze nadeszli niektórzy z otoczenia Jakuba, brał udział w posiłkach z tymi, którzy pochodzili z pogaństwa. Kiedy jednak oni się zjawili, począł się odsuwać i trzymać z dala, bojąc się tych, którzy pochodzili z obrzezania. To jego nieszczere postępowanie podjęli też inni pochodzenia żydowskiego, tak że wciągnięto w to udawanie nawet Barnabę. Gdy więc spostrzegłem, że nie idą słuszną drogą, zgodną z prawdą Ewangelii, powiedziałem Kefasowi wobec wszystkich: "Jeżeli ty, choć jesteś Żydem, żyjesz według obyczajów przyjętych wśród pogan, a nie wśród Żydów, to jak możesz zmuszać pogan do przyjmowania zwyczajów żydowskich?"

(Ps 117 (116), 1b-2)
REFREN: Całemu światu głoście Ewangelię

Chwalcie Pana, wszystkie narody,
wysławiajcie Go, wszystkie ludy,
bo potężna nad nami Jego łaska,
a wierność Pana trwa na wieki.

Aklamacja (Rz 8, 15bc)
Otrzymaliście Ducha przybrania za synów, w którym wołamy: "Abba, Ojcze".

(Łk 11, 1-4)
Gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, rzekł jeden z uczniów do Niego: "Panie, naucz nas się modlić, jak i Jan nauczył swoich uczniów". A On rzekł do nich: "Kiedy się modlicie, mówcie: „Ojcze, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto nam zawini; i nie dopuść, byśmy ulegli pokusie”.

Rozważania do czytań

o. Mieczysław Łusiak SJ

Bogactwo modlitwy
Gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, rzekł jeden z uczniów do Niego: "Panie, naucz nas się modlić, jak i Jan nauczył swoich uczniów".
A On rzekł do nich: "Kiedy się modlicie, mówcie:
«Ojcze, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje. Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto nam zawini; i nie dopuść, byśmy ulegli pokusie»".
Tą lekcją modlitwy zawartą w dzisiejszej Ewangelii Jezus uczy nas, że modlitwa to:
1. Uwielbianie Boga
2. Poddanie się Bogu
3. Uznanie, że Bóg nieustannie podtrzymuje nasze istnienie
4. Przyjęcie darowania win
5. Szkoła przebaczania innym
6. Zdobywanie sił do wytrwania w dobrym
Modlitwa jest więc zajęciem bardzo bogatym w swojej treści. A skoro treść jest bogata, to i formę winniśmy ciągle ubogacać.
o. Mieczysław Łusiak SJ

Bractwo Słowa Bożego

Komentarze do poszczególnych czytań przygotowane przez Bractwo Słowa Bożego

Komentarz do pierwszego czytania

Nowy Testament to księga opisująca rzeczywistość rodzącego się Kościoła. Nie jest to dzieło ukrywające słabość apostołów, czy też błądzenie pierwszych chrześcijańskich wspólnot. Święty Paweł Apostoł w Liście do Galatów wyrzuca Świętemu Piotrowi chwiejność. Bez odwagi i determinacji w służeniu prawdzie przemilczałby to Piotrowe błądzenie. Paweł Apostoł kierował swoje kroki według planu Bożego objawienia. Był nań otwarty od chwili konwersji przed Damaszkiem. Na pewno troską Apostoła było to, by „nie biegł na próżno”. Rozpoznał swoje powołanie realizowane „wśród nieobrzezanych”. Z perspektywy tejże misji miał odwagę ocenić „nieszczere postępowanie” Apostoła Piotra. Jego działalność była „udawaniem”. Paweł wytknął Piotrowi koniunkturalizm. Chcąc przypodobać się Żydom, do których został powołany z posługą ewangeliczną, nie miał prawa zmuszać pogan przyjmujących Chrystusa do zachowywania zwyczajów żydowskich. Powołani do życia Ewangelią są wolni od wszelkich determinacji, czy też irracjonalnych wymagań. Nowość Ewangelii wyzwala z wcześniejszych uwarunkowań, przyzwyczajeń, przede wszystkim ze wszelkich duchowych zniewoleń, z lęku przed radykalizmem ewangelicznym.

Komentarz do psalmu

Najkrótszy w Psałterzu Psalm 117(116) stanowi zachętę do uniwersalnego – powszechnego wielbienia Boga, tj. okazywania Jemu wdzięczności. Odczytując tenże Psalm w świetle Nowego Testamentu można stwierdzić, iż ci, którzy poznali Pana Jezusa i doświadczyli Jego miłości, powołani zostali jednocześnie, by „Całemu światu głoście Ewangelię”. Każdy człowiek jest zatem posłany do dawania świadectwa o tym, który go zbawił. Będzie to czynił, kiedy będzie żył świadomością, iż łaska Boża trwa na wieki, nie podlega zmianom, nie gaśnie, nie przemija. Skierowana jest ona do wszystkich ludów i narodów i je obejmuje, bowiem Jezus Chrystus przez akt wcielenia upodobnił się do każdego bez wyjątku człowieka, a przez śmierć i zmartwychwstanie wszystkich odkupił. Upodobnił się do mnie – To ja obdarowałem Jezusa ludzką naturą – i mnie odkupił!

Komentarz do Ewangelii

Święty Łukasz w niewielkim fragmencie zapisanej przez siebie Ewangelii wskazuje na Jezusa, który uczy modlitwy. Pierwszą lekcją jest przykład Jezusa. „Jakieś miejsce”, w którym Pan się modlił, wskazuje na każde miejsce, które może być środowiskiem, przestrzenią zanoszonej do Boga modlitwy. I chociaż pisze autor Ewangelii o zakończeniu przez Jezusa modlitwy, to można być pewnym, iż nigdy modlitwa Pana się nie kończy. Jego całe życie było hymnem modlitwy na większą chwałę Boga Ojca. Lekcja modlitwy nie jest jakąś „wyższą szkołą jazdy” zarezerwowaną tylko dla nielicznych. Słowa Jezusa skierowane do tych, którzy oczekiwali Jego odpowiedzi: „Kiedy będziecie się modlić”, już wskazują na modlitwę. Usposobienie do podjęcia modlitwy, pragnienie, by była ona doskonałą, już jest rodzajem modlitwy, jej preludium. Wezwanie: „Ojcze!” to streszczenie modlitewnego aktu. Spotyka się w nim to, co wieczne: „niech się święci Twoje imię” oraz „niech przyjdzie Twoje królestwo!” z tym, co doczesne: „Naszego chleba powszedniego dawaj nam na każdy dzień”. W nauce modlitwy nie ma zachęty do bezczynności, do biernego oczekiwania na chleb, który przecież nie spadnie z nieba, lecz ma być wypracowany przez człowieka na ziemi, w pocie czoła i trudzie, zmęczeniu, ale przecież z Bożym błogosławieństwem. Modlitwa nauczana przez Jezusa wyzwala z koncentracji na sobie. Właśnie dlatego mowa jest o „naszych grzechach” i naszym „przebaczaniu każdemu, kto przeciw nam zawini”. Ostatnie słowa skierowane do Boga Ojca, zapisane w analizowanej ewangelicznej perykopie, są bardzo wymowne: „nie dopuść, byśmy ulegli pokusie”. I chociaż w Modlitwie Pańskiej wypowiadamy słowa: „I nie wódź nas na pokuszenie”, to w gruncie rzeczy dzięki tym słowom wiemy, iż nie jest możliwe, by człowiek był wiedziony przez Boga ku pokusie. Słowa te na zasadzie pozornej, zewnętrznej sprzeczności wskazują na Ojca, który troszczy się o życie człowieka, jego duszę i ciało, jego bieg życia. Niemożliwe jest wszakże, by „wodził” człowieka na pokuszenie. Wręcz przeciwnie, wyzwala z każdej pokusy, jeśli człowiek zda się na Niego!

Komentarze do czytań i Ewangelii zostały przygotowane przez Prof. dr hab. Eugeniusza Sakowicza

Książka na dziś

Odkryć Gietrzwałd na nowo. Jedyne uznane objawienia maryjne w Polsce

Ewa K. Czaczkowska

Ta książka nie powstała z myślą o jubileuszu 150 lat objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie, ale nieco się z nim zbiega, przez co trafia w moment, w którym coraz więcej osób zadaje sobie pytanie: czym naprawdę jest to miejsce?

Książka do nabycia w Księgarni Mateusza.