www.mateusz.pl

KRZYSZTOF OSUCH SJ

• Żyć z Jezusowej Miłości
  Każdy – czy tego chce czy nie – wypija tu na ziemi właśnie znaczną i znaczącą dawkę goryczy, zwątpień, niespełnień, a także poczucia krzywdy.

• Modlitwa ma swój próg
  Dawniej progi, zwłaszcza w wiejskich chatach, bywały dość wysokie. Obecnie progi są niskie, a nawet całkiem się je usuwa ze względów praktycznych. Inaczej jest z progiem do tej „izdebki”, do której należy wejść, by modlić się do naszego Ojca, który jest w ukryciu.

• Władzę nad śmiercią dzierży Chrystus
  Zapewne wielką satysfakcję mają demony, gdy człowiek – wmanipulowany w logikę grzechu i śmierci – zostaje sam. Sam ze sobą. Sam z cierpieniem i śmiercią. Sam z lękiem i rozpaczą. Sam z niepokojącymi i nie rozumianymi wyrzutami sumienia, czyli z Głosem Stwórcy, który na dnie serca dojmująco dopomina się o ufną wiarę w Miłość i o wzajemność.

• Jaka wolność? Prowokująca roztropność synów tego świata
  Jezus przypomina, że nasze życie jest (by tak rzec) pełne odpowiedzialności. I że jakiś głębszy sens ma to, iż co rusz trzeba przed kimś zdawać sprawę z tego, co i jak uczyniliśmy!

• Czy upomnienia są nam potrzebne?
  W tych dniach czytamy w Kościele Księgę Jonasza. Dowiadujemy się z niej, z jakim oporem Jonasz podjął głoszenie upomnienia mieszkańcom Niniwy, pogrążonym w nieprawości. Do zapowiadanego zburzeniem miasta nie doszło, gdyż ludzie pokutowali i zwrócili się do Boga. To prawda, upominanie jest zwykle przykre dla obu stron – dla upominającego i upominanych – ale jego owoce są znakomite. – Jak my postrzegamy dziś upominanie? Czy je cenimy? Czy wolimy raczej zginąć niż dopuścić do siebie mowę proroka, który przemawia w imię Stwórcy i Ojca narodów?

• Rodzina Jezusa
  Zważywszy na naszą niestałość i niewierność w odniesieniu do Najwyższego Dobra, winniśmy utrwalić nawyk codziennego sprawdzania gotowości do kontaktowania się z Jezusem obecnym w Ewangeliach.

• Powierzeni Matce
  Momentem inaugurującym duchowe macierzyństwo Maryi wobec całego Kościoła i poszczególnych wierzących jest Kalwaria. Tu z przebitego boku Jezusa wypływają zdroje zbawienia. Tu nasz Pan i Zbawiciel – z wysokości Krzyża – „wyznacza” Swej Matce nowe zadanie.

• Eucharystia – bezcenny dar
  W Liturgii mszalnej czytamy w tych dniach szósty rozdział z Ewangelii Janowej. Znajdujemy w tym rozdziale opis dwóch wielkich cudów. Pierwszy cud to rozmnożenie chleba; Jezus nakarmił kilka tysięcy ludzi, mając do dyspozycji jedynie kilka chlebów i kilka rybek. Drugi cud to chodzenie po wodzie; Jezus dokonał rzeczy niemożliwej – szedł po wodzie, a ponadto sprawił, że łódka oddalona od brzegu natychmiast do niego dobiła. W ten sposób Jezus dał się poznać, w obu cudach, jako ktoś całkiem wyjątkowy, i jako ktoś, kogo warto słuchać we wszystkim.

• W Wielki Piątek woła nas Miłość
  Niezliczoną ilość razy spoglądaliśmy na krzyże w naszych domach i kościołach... Czy naszym spojrzeniom na krzyż towarzyszą głębsze myśli i żywsze uczucia? Być może tak, zwłaszcza w Wielkim Poście, gdy odprawiamy Drogę Krzyżową. Może „coś” więcej wydarzy się dziś, w Wielki Piątek, gdy Kościół zaprasza nas do udziału w przejmującej Liturgii. W centrum uwagi stawia zbawczą Mękę naszego Pana i Jego Śmierć na Krzyżu jako ofiarę za nasze grzechy.

• Śmierć – radość i lęk
  Wszyscy jesteśmy wezwani, by wziąć sobie do serca Jezusowy los i odkryć, że Jego droga jest naszą drogą. Jesteśmy powołani, by uczynić ją własną pod każdym względem, we wszystkim. Znaczy to, że i nas Bóg Ojciec zaprasza do otwarcia się na uwielbienie, na wieczne życie i chwałę. Jednak na drodze do tego wspaniałego celu napotkamy swoistą przeszkodę: coś, co kosztuje i coś, co trwoży. Kosztuje: całożyciowa służba, trwoży: śmierć.

• Wybierzmy życie w szczęściu
  W sumieniu, w głębi sanktuarium osoby czujemy się przynaglani, by jednak zastanawiać się nad tym, jak żyć, jak postępować. Także rozważane słowo Boże wzywa nas raz po raz, a w Wielkim Poście tym bardziej, by świadomie odróżniać dobro od zła i z namysłem wybierać dobro, a złu się przeciwstawiać.

• Trąd nie przeraża Jezusa
  Cudowne uzdrowienie kolejny raz wywołało zdumienie i zachwyt. Jeszcze raz okazało się, że Jezus nie jest bezradny jak wszyscy wokół. Okazało się kolejny raz, że Jezus przychodzi do wszystkich źle się mających. W Jego oczach nikt nie jest skazany na bycie „trędowatym” już zawsze.

• W definicję człowieka wpisany jest Bóg – Miłość
  Umiłowani, miłujmy się wzajemnie. Św. Jan kolejny raz nalega, by wzajemnymi odniesieniami wierzących w Chrystusa zawsze rządziła miłość. Nie jest to jedna z wielu mądrych rad. Ewangelista Jan wie na pewno, że Miłość Boga, zstępująca w nasz ludzki świat, jest najważniejsza i że winniśmy wybrać ją w imię rozumu i serca.

• Dzieci, znacie Ojca – jesteście mocni!
  Oktawa Bożego Narodzenia to czas ogłaszania i przyswajania bardzo dobrej wiadomości, że sprawa człowieka ma się dobrze (a nie źle)! Wyczytujemy tę wieść już nie tylko z takiego czy innego natchnionego zdania z Biblii, lecz z tego faktu, z daru, jakim jest Wcielone Słowo Przedwieczne. Boży Syn Człowiekiem! Jest to największa i najważniejsza wypowiedź Boga na temat człowieka.

• Czy ja znam Jezusa? – Wykluczyć nienawiść!
  Z upływem wieków, stopniowo, coraz więcej narodów odkrywało, że Jezus Chrystus jest dany ku ich powstaniu i zbawieniu. I że dzięki Niemu wiadomo, po co żyć i że umiera się, aby żyć w pełni – Boskim Życiem.

• Niewidomy żebrak Bartymeusz
  Tak naprawdę wszystkie biedy i choroby ciała ludzi opisanych w Ewangeliach mają swój „odpowiednik” w biedach i chorobach naszych dusz, naszych serc. Tak naprawdę wszystkich nas dotyka w tym życiu jakiś stopień czy odmiana duchowej ślepoty, paraliżu, trądu i głuchoty.

• Uzdrowieni trędowaci – dzięki wierze
  Szczerze powiedziawszy, nie trzeba być aż trędowatym, by się zastanawiać nad tym, czy nam wszystkim życie daje podstawę do błogosławienia czy raczej do złorzeczenia.

• Taniec wokół „cielca” zatrzymany
  Mojżesz wspiął się na górę Synaj. Przebył drogę stromą i trudną. Ofiarnie zdobył się na duży wysiłek. Uczynił to dla Pana, by być blisko Niego! W zamian otrzymał, rzeczywiście, wiele – oglądał Boga twarzą w twarz. Bardzo dużo otrzymał także dla ludu: dwie tablice z dziesięcioma Słowami Życia. Można powiedzieć, że Bóg zadał Mojżeszowi drogę do przebycia, a on przebył ją wiernie, nie bacząc na wielki trud.

• Nie ma sytuacji beznadziejnych
  Pewno wszyscy mamy w pamięci sytuacje, które jeszcze i dziś jawią się nam jako bardzo trudne, najtrudniejsze. Komu nie zdarzało się tracić duchowego pokoju i radości? Kto nie miał wrażenia, że jego droga nagle się urywa i otwiera się otchłań bezsensu?

• Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie?
  Wnet będziemy uroczyście wspominać Zesłanie Ducha Świętego, czyli wydarzenie, które miało ogromne znaczenie dla rodzącego się Kościoła i dla podjęcia wielkiej misji ewangelizowania wszystkich narodów. To pewno dlatego dzisiaj Kościół przypomina inne bardzo ważne wydarzenie, które też konstytuuje Kościół; a jest nim ponowne powołanie Piotra na głowę rodzącego się Kościoła. I to powołanie – na gruncie miłości!

• Jezus prosi Ojca o chwałę – dla Siebie i dla nas
  Po grzechu pierworodnym nie jest łatwo żyć harmonijnie doczesnością i wiecznością. Potrzebne są pewne fundamentalne postawy, o których Jezus mówi w Ewangelii. Potrzebna jest troska o życie duchowe – o dobre relacje, które swój początek i spełnienie mają w samym Bogu.

• Nie trwożyć się – zawierzyć siebie Ojcu
  Zapytajmy siebie: ile jest w nas Filipowego pragnienia, by poznać Ojca? Ile jest w nas przeczucia, że poznanie Ojca naprawdę wystarczy, bo jest On najwyższym Dobrem i w pełni uszczęśliwia? Czy codziennie pamiętam o tym, jak łatwy i prosty jest sposób na to, by poznawać Ojca, poznając Jezusa?

• Miłowani jak Jezus – stąd jest wszystko!
  Być miłowanym przez Jezusa – znaczy bardzo dużo! Osoby znajdujące się w kręgu Jego miłości odmieniały się i rozkwitały, zostawiały wszystko i szły za Nim. To doświadczenie wyjątkowej miłości sprawiało, że szli za Jezusem apostołowie, uczniowie i wielkie rzesze. Wszyscy (czy bardzo wielu), spotykający się z Jezusem, ulegali urokowi Jego Osoby.

• „I zaczął umywać uczniom nogi” – Miłość przekazana i przykazana
  Wielki Czwartek to dla nas sakramentalne wspominanie tej Paschy, którą Jezus ze swoimi uczniami obchodził w Jerozolimie w przeddzień swojej męki i śmierci. Ta Pascha zawierała w sobie tradycyjne obrzędy, ale Jezus wniósł w nią „rzeczy” całkiem nowe. Była to nowa Ofiara i nowa Uczta, a także nowe Kapłaństwo, nowe Przykazanie Miłości. Te trzy dary kontemplujemy w Wielki Czwartek jako wielką Nowość, której dawcą mógł być jedynie Boski Zbawiciel.

• Ze św. Józefem – zrozumieć zafascynowanie Jezusa Ojcem
  To, co dla Jezusa było oczywistością i pasją już od 12 roku życia, to dla nas staje się takie (na ogół) znacznie później! Właściwie, nawet po wielu latach bycia chrześcijaninem wcale nie jest pewne, że dorastamy do poziomu Jezusa-młodzieńca, gdy chodzi o relację z Ojcem.

• Wskrzeszenie Łazarza
  W opisie choroby, śmierci i wskrzeszenia Łazarza wyraźnie widać, jak radykalnie Jezus uczestniczy w biedzie ludzi, których dotknęły fatalne skutki grzechu pierworodnego... Widzimy też i to, że to On wypowiada ostatnie słowo w sprawie śmierci. Najpierw sam – do łez – wzrusza się z powodu bólu, który towarzyszy umieraniu i zrywaniu serdecznych więzi między kochającymi się osobami, a następnie cały ten ból relatywizuje i opromienia cudem wskrzeszenia Łazarza.

• Faryzeusz i celnik
  Te dwa usposobienia, o których mówi przypowieść, różnią się bardzo. Od tego, czy jest się jak faryzeusz, czy jak celnik, zależy bardzo dużo. Faryzeusz odgradza się od Boga, zaś celnik otwiera się na Jego zbawcze działanie.

• Samarytanka – «Daj mi pić»
  „Wszystko jest grą miłości” – tak mówił sw. Ojciec Pio. Tak, z punktu widzenia Boga i Jego świętych, „wszystko jest grą miłości”. Bogu zawsze chodzi o miłość – by ją zaofiarować i pobudzić do wzajemności. Trudno, żeby było inaczej, skoro, jak pisze św. Jan, „Bóg jest Miłością”

• Uznać Ojca i Syna – nie być... Antychrystem!
  Dla św. Jana, który tak dogłębnie poznał Jezusa, jest oczywiste, że wydarzeniem największym w ludzkich dziejach jest Jezus Chrystus. Jednak poznanie Go i pełne przyjęcie jawi się nie tylko jako wielki dar, lecz także jako wielkie wyzwanie, trud, zadanie.

• Obfite życie i pełna radość
  W swoich listach św. Jan obwieszcza dobrą nowinę, że „życie objawiło się”(1 J 1,2), a pełna radość jest na wyciągnięcie ręki; wystarczy wejść w łączność z tymi, którzy słuchali „Słowa życia”, patrzyli na Nie i dotykali Go swoimi rękami.

• Jeszcze jedne Święta – po co?
  Otrzymujemy jeszcze jedne Święta, jeszcze jedną szansę. Zobaczmy, jakim gorącym Bożym zaproszeniem jest dla nas Zwiastowanie – Wcielenie – Boże Narodzenie. Jest to zaproszenie do przemyślenia daru człowieczeństwa (dziś tak często poniżanego) jeszcze raz, na nowo i w wielkim Świetle, które zajaśniało nad Betlejem. Naprawdę mamy szansę popatrzeć na wszystko inaczej.

• Niepokalana Maryja – tchnie pięknem i nadzieją
  Nie pierwszy raz w życiu obchodzimy Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najśw. Maryi Panny. Czym dotychczas była dla nas ta uroczystość? Czym jest w tym roku? Czy w tajemnicy Niepokalanej „coś” nas mocniej dotknie, olśni, wzbudzi pobożność i nadzieję, skieruje ku Bogu, pomoże wędrować do Domu Ojca, do udziału w Jego Chwale?

• Sens przeżywania starości
  W roku 1999 Ojciec św. Jan Paweł II skierował list, zatytułowany „Do moich Braci i Sióstr – ludzi w podeszłym wieku”. Daje w nim wyraz swej duchowej więzi z osobami starszymi „jako ktoś, kto z biegiem lat spostrzega, że coraz głębiej rozumie ten etap życia, i w konsekwencji odczuwa potrzebę bardziej bezpośredniego kontaktu ze swymi rówieśnikami”. Pragnę przybliżyć treść tego Listu. Jest on głęboki w treści i piękny w wyrazie.

• Śmierć – patrzmy na ziarna, nie na liście!
  Różne uczucia i myśli rodzą się w nas, gdy w listopadzie odwiedzamy cmentarze. Widok grobów naszych drogich zmarłych przynagla, by osobiście pytać o śmierć, o sens także własnej śmierci. Widok jesiennej przyrody dodatkowo przyczynia się do zadumy. Choć jesień mieni się wieloma barwami, to jednak wszystko zdaje się zamierać. A my chcielibyśmy wiedzieć, czy jednakowo marny jest los liści spadających z drzew i los człowieka, który starzeje się i umiera.

• A jednak usprawiedliwieni – mili Bogu
  Wszyscy, mówiąc obrazowo, mają nałożoną na szyję pętlę grzechu i śmierci. Sytuacja jest tym bardziej dramatyczna, że końcówką tej fatalnej pętli zdaje się „zawiadywać” (wyłącznie) wielki wróg człowieka – szatan, demony. Co gorsza, żaden człowiek nie potrafi zdjąć tej pętli z własnej szyi. Na niewiele zdaje się siła własnej inteligencji, jakaś przebiegłość czy nawet wielki moralny wysiłek.

• Sekret szczęścia – słuchać słowa Bożego
  Maryja jako szczęśliwa Matka Zbawiciela jest dla nas wspaniałym wzorem owocnego słuchania słów Boga. Ona uważnie słuchała i rozważała słowa Boga i przyjmowała je całą sobą. To dlatego cała Jej Osoba doznała uszczęśliwiającej przemiany. Dzięki słuchaniu Boga i uwierzeniu Mu – została wyrwana z nędzy i uniżenia, by sięgnąć szczytów wielkości.

• Prosić usilnie – to takie ważne
  O ogromnym znaczeniu modlitwy prośby winniśmy pamiętać szczególniej wtedy, gdy „olśniewa” nas i przytłacza gorzka prawda o wielkiej naszej biedzie i bezradności w zaradzaniu jej, a także w bronieniu się przed wielorakimi zagrożeniami. Głębsze poznanie swej sytuacji wywołuje w nas trwogę i poczucie zagubienia. Szukając pomocy, natrafiamy na różne środki zaradcze. Niektóre z nich pomagają tylko do pewnego stopnia, inne są złudne i szkodliwe. Ważne jest, byśmy nie pominęli rady Jezusa – naszego Zbawiciela.

• Odwagi! Ja jestem, nie bójcie się!
  Cudowne nakarmienie paru tysięcy ludzi mogło się rzeczywiście jawić jako wydarzenie przełomowe. Niestety, okazało się, że po tym wielkim cudzie życie świadków cudu toczyło się podobnie jak dotąd. Wszyscy zatem mogli się czuć jakoś zawiedzeni i rozczarowani, choć widzieli wielkie mesjańskie znaki i choć spotykali się z Kimś naprawdę wielkim.

• Wielkie nieszczęście – początek wielkiej przemiany Ignacego Loyoli
  W liturgii Kościoła czcimy 31 lipca św. Ignacego Loyolę (1491-1556). Żył on i działał w pierwszej połowie burzliwego wieku szesnastego. Bóg powołał go, by stał się wielkim odnowicielem życia duchowego chrześcijańskiej Europy – wtedy coraz bardziej zagrożonej w swej jedności i tożsamości. Nośnikami duchowej odnowy byli członkowie Towarzystwa Jezusowego, zakonu założonego przez św. Ignacego. Ich duchowość i styl działania miały swe źródło w Ćwiczeniach duchownych św. Ignacego. Dziś patrzymy na to wszystko jako na dar Boga dla Kościoła. Był on bardzo cenny w epoce Reformacji i pozostaje takim również w naszych trudnych czasach.

• Miłosierny Samarytanin
  Jezus wniósł w religijność Starego Testamentu szereg ważnych korekt. Jedną z nich jest zobowiązanie do bycia dobrym i miłosiernym wobec każdego potrzebującego człowieka.

• „Nie bądź niedowiarkiem”
  Nikt z nas – gdziekolwiek przebywa i kimkolwiek jest – nie żyje w jakimś chroniącym go inkubatorze. Świat staje się „globalną wioską”. Cały glob ziemski otacza zasadniczo ta sama atmosfera okołoziemska (choć nad wielkimi miastami jest w niej więcej skażeń). Podobnie rzecz się ma z duchową atmosferą, która też się globalizuje, a obecne w niej czynniki zatruwające dosięgają coraz większej liczby osób.

• Grzechy prowokują gniew i miłosierdzie
  Miłość Boga do nas i nasza miłość do Boga to cały wielki i wspaniały temat dla stale ponawianych rozważań. Ale i odkrywanie prawdy o grzechu też jest (w innym sensie) wielkim i ważnym tematem. Oba tematy są ściśle powiązane. Oba dotykają samego centrum życia osobowego, duchowego.

• Czasy „ostatniej próby” – przeżywać w Niepokalanym Sercu Maryi
  W słoneczny majowy dzień życie na Ziemi może się nam jawić jako bardzo piękne, bezproblemowe i wręcz sielankowe. Wszyscy jednak dobrze wiemy, że uczestniczymy w rzeczywistości nie tylko bardzo tajemniczej, ale i trudnej, dramatycznej i wręcz ocierającej się o tragizm.

• Dobra Nowina dla człowieka – dobra w pełni
  Gdy patrzymy na zaangażowanie w ewangelizację św. Piotra, św. Pawła, innych Apostołów i pierwszych chrześcijan, to dostrzegamy ich głębokie przekonanie, że obwieszczanie Paschy Jezusa przez Ziemię jawi się im naprawdę jako najcenniejsza usługa wobec ludzi.

• Rozmnożenie chlebów
  Karmiąc głodną rzeszę słuchaczy, Jezus pokazuje, że zna i szanuje wszystkie wymiary ludzkiej osoby. Zresztą któż może lepiej znać człowieka (i szanować go) niż Ten, który go stworzył i który do końca bierze odpowiedzialność za swój umiłowany „obraz”.

• „Scali nas, ocali Jedno – Ty”, Miłosierny Pan!
  Niestety, finalnym „produktem” tego, co zaczęło się w akcie podejrzewania i nieufności do Boga Stwórcy, jest dezintegracja osoby. Nie rozkwit osoby, ale jej rozbicie stanowi zwieńczenie procesu odstępstwa i oddalania się od Boga. Człowiek oderwany od Boga wie o sobie coraz mniej i ceni siebie coraz mniej. Miota się między ubóstwiającym samowywyższeniem i pogardą do siebie samego i do wszystkich wokół!

• Wieczernik – do końca nas umiłował
  Nigdy dotąd nie zdarzyło się, żeby w czasie posiłku paschalnego ojciec rodziny (bądź mistrz jakiejś grupy uczniów) umywał nogi uczestnikom uczty. Owszem, obmywano ręce, może także nogi, ale czynił to niewolnik (jeśli był taki w rodzinie), bądź czynił to najmłodszy członek rodziny czy też najmłodszy członek grupy uczniów.

• Jezus – przykład pokory do naśladowania
  Niedziela Palmowa jest swoistym streszczeniem tego, co będziemy przeżywać w całym Wielkim Tygodniu, a zwłaszcza w czasie Triduum Paschalnego: będzie ogrom Męki i ogrom Radości. W liturgii słowa z Niedzieli Palmowej mamy jedno i drugie, ale jakby w odwrotnej kolejności: najpierw jest radość z towarzyszenia Jezusowi wjeżdżającemu na oślęciu do Jerozolimy, a zaraz potem jest długi opis Męki Pana naszego Jezusa Chrystusa. Na radosne Alleluja Wigilii Paschalnej i Wielkanocy poczekamy zaledwie kilka dni.

• Rachunek sumienia – szczegółowy i codzienny
  Wykonywanie każdego zawodu, wszelkie zarządzanie i technologie produkcji wymagają działań starannie wyuczonych i mozolnie powtarzanych. Zlekceważenie samodyscypliny i pewnej precyzji działań miałoby fatalne skutki i na pewno nie byłoby tolerowane. Tym bardziej nie powinno nas dziwić, że życie duchowo-religijne domaga się pewnego minimum samodyscypliny i podjęcia planowych działań.

• Mamy w sobie wrodzoną moc miłowania
  Gdy słyszymy, jak wielka i całkowita powinna być nasza miłość do Pana Boga, to zadajemy sobie pytanie, czy my rzeczywiście tak właśnie Boga miłujemy. Niestety, wszyscy doświadczamy bolesnego rozdźwięku między tym, co nawet „teoretycznie” wyznajemy i uznajemy jako słuszne, a tym, co faktycznie czynimy.

• Proście Ojca – a otrzymacie
  Z całą pewnością Bóg raduje się, kiedy może dawać. Jednak trudniej Mu dawać, gdy nie jest proszony i darzony zaufaniem i ufnością ku Niemu kierowaną. Naczyniem (bardzo pojemnym) do czerpania darów od naszego Ojca jest – ufność.

• Kuszenie – próba i pokusa
  To niebywałe, że Jezus (...) był kuszony przez diabła. Kuszenie w języku potocznym kojarzy się nam niemal wyłącznie z nakłanianiem do zła przez kusiciela, jednak pierwotny sens biblijny tego słowa oznacza także poddawanie kogoś próbie. Próba ma wydobyć na światło dzienne to, co ukrywa się w środku, a często jest osłonięte maskującymi pozorami. Dzięki próbie nie tyle Bóg dowiaduje się czegoś nowego o nas, ale to my sami poznajemy, jacy naprawdę jesteśmy.

• Zaprzeć „siebie”?
  Jest to dość dziwne i zasmucające, że nasza relacja z Bogiem – naszym Stwórcą i Ojcem – nie jest czymś łatwym i prostym oraz tak ufnie przyjmowanym jak światło i ciepło Słońca w różnych porach roku.

• Ubóstwo przyzywa Boga
  Może się to wydać dziwne, a nawet szokujące, że Jezus błogosławionymi – szczęśliwymi nazywa płaczących, cichych, czystego serca, prześladowanych. Można się dziwić i nie pojmować, ale Jezus na pewno wie, dlaczego tak mówi. I ma rację. Jego słowa nie są tanim pocieszaniem. Owszem, Jezus „prowokuje”, czyli wzywa do głębszego zastanowienia się i wydobycia na jaw ukrytego sensu Jego słów i naszego życia. Klucz do właściwego rozumienia wszystkich Błogosławieństw kryje się zapewne w pierwszym błogosławieństwie, w dogłębnym rozumieniu tego, co znaczy być ubogim i czym jest ubóstwo właściwe ludzkiej osobie.

• Ocalenie człowieka i świata – jedynie w Bogu!
  Niemal dzień w dzień obserwujemy, jak wielkie wichry wieją także w życiu politycznym, społecznym, a nawet kościelnym. Jak się zachowywać, gdy potężne żywioły wstrząsają odwiecznym ładem w dziedzinie etyki i moralności. Owszem, Duch Święty potrafi wyrywać i obalać, niszczyć i burzyć, budować i sadzić (por. Jr 1,10), ale Jego działanie nie może uderzać w Dekalog i Jezusowe Kazanie na Górze (por Mt 5). Są tacy, którym wydaje się, że wszystko idzie w dobrą stronę. Ludziom z Niniwy i Sodomy też tak się wydawało.

• Kościół święty i grzeszny – przebaczenie i uzdrowienie
  Nie ulega wątpliwości, że to, co dokonało się w Rzymie w pamiętnej Liturgii pokutnej Ojca Świętego i Jego Współpracowników, ma ogromne znaczenie. Kościół doznał oczyszczenia i zyskał też nową jakość w oczach świata jako bardziej wiarygodny świadek Chrystusowej Ewangelii. Nasuwa się jednak pytanie, czy my sami gotowi jesteśmy – na podobieństwo Ojca Świętego – czynić to wszystko, co należy, by oczyszczać własne serce i przyczyniać się do oczyszczenia wspólnot, w których żyjemy na co dzień.

• Dar czasu dobrze wykorzystać
  Zaczynamy kolejny rok naszego życia. To dobry moment, by zastanowić się nad znaczeniem danego nam czasu. Na Ziemi każdy człowiek otrzymuje ściśle określoną porcję czasu; zwykle bywa to kilkadziesiąt lat. Rodząc się wsiadamy do pociągu z biletem w jedną stronę. Nie da się wysiąść i innym pociągiem pojechać pod prąd minionego czasu.

• Boże Narodzenie – „Jak bardzo Bóg nas miłuje!”
  Jak my dzisiaj przeżywamy Boże Narodzenie? Co my weźmiemy dla siebie ze wspominanych ziemskich Narodzin Syna Bożego? Jeśli chcemy wziąć z nich dużo i ubogacić się tym, co Najważniejsze, to przypomnijmy sobie wpierw o wielkiej potrzebie i największym pragnieniu każdego człowieka: by być kochanym – i to miłością nieskończoną, wszechmocną, czyli taką, która potrafi nas ocalić.

• Warto słuchać Niepokalanie Poczętej Maryi
  Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny stawia przed nami kogoś bardzo wyjątkowego, a zarazem bardzo bliskiego. Ona, Maryja z Nazaretu – jedna z ludzi; Ona, Święta Boża Rodzicielka – najbliższa Bogu. Bóg wybrał Ją przed wiekami w sposób wyjątkowy, by poprzez Nią dać nam wszystkim Swego Syna Jednorodzonego jako Zbawiciela.

• Król – odporny na drwiny
  W życiu Jezusa bywały takie momenty, kiedy lud chciał Go obwołać królem Izraela.Była w tym dążeniu ludu jakaś trafna intuicja wiary, choć motyw był dość przyziemny. Po prostu chcieli mieć Króla, który wiele potrafi; potrafi też rozmnażać chleb...

• Bóg – Wielki Obrońca
  Cała Historia Zbawienia, utrwalona w Piśmie Świętym, świadczy o tym, że to sam Bóg przychodzi ludziom z pomocą. Bóg uprzedza nas swoją zbawczą inicjatywą. Bóg szuka człowieka i niestrudzenie zaprasza do Przymierza, do przyjaźni, do zawierzenia Mu i do całkowitego polegania na Nim.

• Mordercza zazdrość i inne żądze
  Co należy czynić, aby nie dać się zwyciężyć żywiołom zła? Jak oczyścić swoje serce z żądz i pożądań, a przynajmniej, jak skutecznie opierać się ich naporowi? Jak wypełnić swe serce Boską miłością, by żyć mądrze, w pokoju ducha, w zgodzie z innymi?

• „O, życie, dziwny czasie”
  Trzeba nam tak bardzo wejść w świat Jezusa, by stać się pewnym tego, że tracenie swego życia w służbie Jezusa i Ewangelii, jest czystym „zyskiem”. Nie chodzi tu jednak o korzystny rachunek ekonomiczny i o wysublimowany egoizm; chodzi o zgłębienie Bożej Mądrości i Boskiego prawa Miłości. Bóg, który jest Miłością i jest Pełnią wszelkiego dobra, chce i pragnie, byśmy przyswoili sobie Jego Boski styl dawania i tracenia.

• Pycha – wiedzieć lepiej niż Bóg
  Człowiek pyszny stawia siebie samego w centrum własnej uwagi. Ponadto wywyższa siebie ponad innych ludzi, a nawet ponad Boga. Uważa siebie – przynajmniej w pewnych krytycznych sytuacjach – za lepszego i mądrzejszego od samego Boga (by nie wspomnieć o upodobaniu w górowaniu nad bliźnimi). W końcu, w swym zaślepieniu, pyszny człowiek potrafi zanegować nawet istnienie swego Stwórcy, by tym bardziej nadąć się i rozpanoszyć.

• Każdy pragnie radości
  Wszyscy pragniemy żyć w radości. Tęsknota za radością jest uniwersalna. Ale doświadczanie smutku (przynajmniej od czasu do czasu) jest też powszechne. Jest nam bardzo źle, gdy w smutku upływa nam życie. Brak radości jawi się nam jako wielki brak. Tęsknota za życiem w radości i jej nierzadki brak otwierają nas na poszukiwania kogoś, kto pomógłby nam żyć w pokoju serca i w radości.

• Eucharystia – obdarowani i wdzięczni
  Trzeba w życiu wiele poznać, trzeba napracować się nad prostowaniem swoich krętych dróg, by stać się człowiekiem wdzięcznym. Można by śmiało stwierdzić, że całe nasze życie w Kościele zmierza do tego, byśmy z całego serca zaczęli dziękować Bogu Ojcu i byśmy się w tej wdzięczności niejako rozpłynęli.

• Paralityku – synu, ufaj. Wstań i chodź!
  W naszych czasach kryzysu kultur i religii niemało ludzi doświadcza swoistego bezwładu szczególniej w sferze własnej psychiki i osobowości. Jako przemożna siła spada na nich depresja, przygnębienie, smutek, bezsens życia. Swoistym paraliżem i bezwładem bywamy dotknięci także w obszarze życia wewnętrznego, duchowego. Nierzadko sami fundujemy sobie ten paraliż, zaniedbując modlitewny kontakt z Bogiem i podając się złudnej atrakcji życia w bezładzie moralnym i w różnych grzechach. Ale bywa też i tak, że „dopada” nas ten rodzaj duchowego bezwładu, który wpisany jest w życie wewnętrzne jako nieuchronny etap naszej drogi do Boga.

• Wielka sztuka – żyć z Miłości
  Byłoby rzeczą ciekawą posłuchać odpowiedzi na pytanie, które zdanie z Pisma Świętego uznajesz za najważniejszą wypowiedź o miłości Boga do człowieka. Skarbiec miłosnych wyznań Boga, skierowanych do ludzi, jest bogaty, dlatego odpowiedzi na zadane pytanie byłyby różne. Dla mnie najwspanialszym i najwięcej mówiącym wyznaniem miłości Boga do człowieka są te słowa z Janowej Ewangelii: Jezus powiedział do swoich uczniów: Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. – Nie dziwi, że Jezus wyznający taką miłość prosi i nalega: Wytrwajcie w miłości mojej! (J 15,9).

• Trwajcie we Mnie
  To nie my – każdy z osobna – jesteśmy krzewami winnymi czy drzewami owocowymi. To Jezus Chrystus, Wcielony Boży Syn, jest krzewem winnym, a my jesteśmy latoroślami, maleńkimi gałązkami, oby tylko ściśle zespolonymi z Krzewem, Jezusem Chrystusem! Główną odpowiedzialność za owocowanie ponosi krzew – drzewo, a nie latorośl – gałązka.

• Bóg tak wysoko cię ceni
  Jeśli człowiek poddaje się niedowierzaniu w Miłość Boga, to skazuje siebie na ciągłe cierpienie. Jeśli tę Miłość przekreśla i gardzi nią, to nieuchronnie popada w chorobę ducha, popada w pewien rodzaj szaleństwa. Wyraża się ono w tym, że człowiek raz namiętnie siebie wywyższa, kiedy indziej namiętnie sobą pogardza. Wahadło pychy i pogardy wychyla się coraz mocniej!

• Ewangelia Życia – raduje, antyewangelia śmierci – smuci
  Obwieszczanie Ewangelii Życia Piotr zaczął od Żydów. Później pójdzie do Rzymian, zaś św. Paweł dotrze do narodów pogańskich i utworzy pośród nich pierwsze gminy chrześcijan. Ewangelia o Zmartwychwstałym Jezusie i o życiu wiecznym dla człowieka napotykać będzie w różnych kręgach kulturowych i religijnych na trudności, lekceważenia i brutalne sprzeciwy...

• Ocalone życie – ocalona nadzieja
  W Jezusie Chrystusie Bóg Ojciec dobitnie wyznaje nam swą Miłość i przekonująco głosi „ewangelię życia”, życia wiecznego. Nasze ziemskie życie będzie w pełni udane, jeśli zdążymy przyswoić sobie „komunikat” Boga o Miłości i o Życiu!

• Triduum Paschalne rozjaśnia „noc świata”
  Od Wielkiego Czwartku Kościół przeżywa trzy najważniejsze dni w roku liturgicznym. Zatrzymujemy się i wyciszamy, by świętować Paschę Pana Jezusa. Najpierw odczytujemy znaczenie Paschy Izraelitów. Ich wyjście z ziemi niewoli, zawarcie Przymierza z Bogiem na Synaju i przejście do Ziemi Obiecanej odczytujemy jako zapowiedź (figurę) Wyjścia – Przymierza – Przejścia dokonanego przez Jezusa Chrystusa.

• Pojednajcie się z Bogiem!
  Te dobrze znane słowa św. Pawła: W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem! wyznaczają najważniejsze zadanie Kościoła. Pojednanie z Bogiem to dojrzały owoc chrześcijańskiego życia. To także owoc różnych rekolekcji, także tych wielkopostnych, parafialnych czy tzw. zamkniętych, gdzieś w domu rekolekcyjnym.

• Ile razy mam przebaczyć?
  Sprzeniewierzamy „tysiące talentów” (współcześnie – tony złota), gdy rezygnujemy z życia w miłosnej komunii z Bogiem, by delektować się tylko sobą, stworzeniami i w ogóle życiem na poziomie używania. Taka rezygnacja z Boga jest poważnym grzechem. Taki grzech – wraz z wpisanym weń zwątpieniem w Boga – czyni nas niewypłacalnymi dłużnikami.

• Ukrywanie swych błędów – zgubny stereotyp
  Czy to nie jest zastanawiające, że tak łatwo wskazujemy błędy naszych bliźnich, a swoje tak trudno? Czy to nie dziwne, że z zadowoleniem odsłaniamy cudze słabości, wady i grzechy, a niech ktoś spróbuje ujawniać nasze wady? To ciekawe, że bez większego namysłu wyliczamy liczne wady bliźnich, zaś zidentyfikowanie własnych wad przysparza nam tyle trudności.

• Miłość nieprzyjaciół
  Jezus uświadamia nam, że nienawidzenie prześladowców i złoczyńców nie jest czymś, co musi nas determinować. Jesteśmy wezwani do wolności najwyższej klasy: zło możemy dobrem zwyciężać! Wybór należy do nas.

• Post bywa konieczny
  Poszcząc, zyskamy wewnętrzną dyspozycję, by trafnie ocenić swoją duchową sytuację. Szybciej też – i bez dodatkowych cierpień i kluczeń – ustalimy przyczyny, dla których tracimy żywy kontakt z Panem Jezusem.

• „Dobrze, że tu jesteśmy”
  Jest oczywiste, że człowiek zatruty głęboką nieufnością wobec Boga, a nawet wątpiący o Jego istnieniu, nie może – na podobieństwo św. Piotra na Taborze – wołać: Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy.– Nie można jednocześnie Boga podejrzewać, wątpić o Jego Miłości czy nawet istnieniu i jednocześnie czerpać od Niego sens, radość i pokój czy zachwycać się Jego pięknem!

• O byciu wdzięcznym jak Święty Ignacy Loyola
  Święci tym się wyróżniają, że z łatwością spostrzegają przejawy miłości Boga w codzienności. Ich myśli, pragnienia, wybory i cała świadoma aktywność są przeniknięte Bogiem jako Kimś upragnionym. Chcą zbliżać się do Boga poprzez każdy czyn. Pragną podobać Mu się we wszystkim, a jeśli w czymś uchybiają, to szybko to zauważają i – żałując – ze wszystkich sił ponownie zwracają się ku Bogu.

• Oddać Świętej Bożej Rodzicielce – siebie, Kościół, świat, by ochronić – najcenniejsze dobro
  Rozpoczynamy Nowy Rok naszego życia na Ziemi. Co przede wszystkim należy uczynić w takim dniu? – Myślę, że należy zadbać o to, by kolejny odcinek drogi i czasu był dla nas pomyślny; by nie stało się nic złego ani nam samym, ani naszym bliskim, ani Kościołowi.

• Epifania Boga – różnie potraktowana
  Tak wiele zależy od rozpoznania Boga w Jezusie Chrystusie, ale oto osoby najbardziej do tego powołane i „wykwalifikowane” nie potrafią uczynić tego, do czego zdolni okazali się prości pasterze i wykształceni Mędrcy ze Wschodu. Już przy maleńkim Jezusie przedziwnie rozchodzą się ludzkie drogi. Ale właściwie dlaczego?

• Miłowani jak Jezus!
  Koncentracja na Boskiej Miłości i czynna miłość bliźniego – oto co i dziś winno być dla nas najważniejsze. Miłość Boga i bliźniego to nasza chrześcijańska tożsamość. Benedykt XVI, poświęcając swoją pierwszą encyklikę Miłości Boga, sytuuje nas w najważniejszym nurcie życia duchowego chrześcijan.

• Chrzest Jezusa – kontemplacja ewangeliczna
  Wielki dar chrzcielnych łask został nam dany w naszym niemowlęctwie, gdy nie potrafiliśmy jeszcze świadomie poznawać i wierzyć. Trzeba zatem, byśmy – teraz jako dorośli – stawali się świadomymi uczestnikami wielkiej łaski Chrztu.

• Boże Narodzenie – kontemplacja ewangeliczna
  W przygotowaniu osobistej modlitwy przeczytajmy sobie fragment z Ewangelii według św. Łukasza 2,1-21. Znający Ćwiczenia duchowne św. Ignacego Loyoli mogą sięgnąć do numerów 110 – 117. Można też przejść od razu do poniższego rozważania, które pomoże ustawić „kąt patrzenia” na główne Osoby w grocie betlejemskiej. Najcenniejsze będzie jednak to, co sami odkryjemy, wchodząc w zaproponowaną kontemplację ewangeliczną.

• Ubóstwo - Bóg i szczęście
  To dziwne i szokujące, że Jezus szczęśliwymi nazywa płaczących, cichych, czystego serca, prześladowanych. Jezus nie mówi tak bez powodu. Czy jednak zadamy sobie trud, by znaleźć klucz do zrozumienia Jezusowego twierdzenia? Sądzę, że klucza nie trzeba szukać gdzieś daleko. Znajduje się on już w pierwszym zdaniu Jezusowych Błogosławieństw. To nie przypadek, że na "liście" ludzi szczęśliwych znajdują się na pierwszym miejscu ubodzy w duchu czy po prostu ubodzy.

• Przyczynek do kierownictwa duchowego. Gabriela Bossis, ON i ja
  W naszym życiu duchowym bywamy podobni do uczniów idących do Emaus. Nam też zależy na Jezusie. On i nam dał wielkie obietnice i wzbudził niebotyczne nadzieje... Mimo to - zwłaszcza po trudnych wydarzeniach - popadamy w smutek i beznadziejność. Jezus wydaje się nam być bardzo daleki czy wręcz nieobecny. Przy tak subiektywnie przeżywanym braku Jezusa trudno jest nam zdobyć się na akty wiary i ufnego powierzenia się Jemu, i w ogóle na wypowiedzenie się wobec Niego w całej gamie religijnych uczuć.

• Bez czego nie da się modlić?
  Wszystkie pouczenia na temat modlitwy tworzą rodzaj teorii. W każdej dziedzinie ludzkiej aktywności teoria i praktyka winny iść w parze. Mówi się, że nie ma niczego bardziej praktycznego niż dobra teoria. Tak jest również w odniesieniu do modlitwy, choć modlitwa - ze swej natury - jest dziecięco prosta.

• "Trzy pary ludzi" - wybrać to, co lepsze
  Egzamin z wolności każdy z nas zdaje codziennie. Tak jak nie można nie oddychać i żyć, tak nie można nie podejmować decyzji. Wolność jest nam dana i zadana. Bez niej człowiek nie byłby tym, kim jest jako Bogu podobny.

© 1996–2010 www.mateusz.pl